عصمت عطا ملکزاده

زه غږ نکوم له ننګه
زړه مې چوي غنمرنګه

ته خوشبو د ځوانې پېغلې
بې ارزښته کړې لونګه

دا خبره له ما نه شي
معلومېږي مې له رنګه

مونږ د امن چيغې کړي
مونږه ستړي یو له جنګه

د فرعون لارویه
پاچاهي دې شوله ړنګه

نور عصمته خدای ته ګوره
رانه لاړ نه شې له څنګه

***************************************

په ما لالي کړی الزام شکر دی
حسن دې څنګه شو لیلام شکر دی

کور یې زمونږ د کور تر څنګه راغﺉ
سره شریک مو شولو بام شکر دی

د نفرتونو خپرولو والا
حاصل به نکړې کوم انعام شکر دی

په ما دې تور د محبت ولګي
په تا دې یمه زه بدنام شکر دی

یوازې زه نه یم چې پام په کوم
د عصمت هم دی په ما پام شکر دی

***************************************