علامه عبدالشکور رشاد

پر يو خره يوه چادي وه څه بار كړي
يوه لور ته يي غنم بل ته ډبري
د بار تول يې په ډبرو و سم كړى
تر درانه بار لاندي خر و، خورا ستړى
د خره خوار تر هر ويښته، خولې بهاندي
په كړاو به ئې ګام اخيسته د وړاندي
يو هوښيار سړئ پر پيښ سو وې اې وروره!
خر دي مري د دې درانه وري له زوره
سپېرې ګټي ارتوه د بارتول كم كړه
د انډيو تول په سرو غنمو سم كړه
په دې توګه به دي خر غريب هوسا سي
نيمايي ددې وري به يې په شا سي
چادي وكړ د هوښيار په خوله عمل
چي خر سپك سو، د مزله لور تې غستل
لږ چي وړاندي پر مخ ولاړ، دغه پوښتنه
په مغزو كي چادي وګرزېدله
"بابا ته چي دومره پوه دومره هوښيار يې
د قام خان يې، لك پتي يې كه سردار يي؟
هوښيار وې: خوارۍ، اړۍ سختي تنګسې دي
د خواږه ژوند ورځي شپې خورا ترخې دي
د سهار چي كړم پيدا، ماښام نهار يم
زه نه خان يم، نه بډاي يم، نه سردار يم"
چي چادي دا واورېده، خر يې ايسار كړ
په ډبرو يې بيا دروند د خره خوار بار كړ
وې چي " ستا نه بډايي نه سرداري سته
څه په كار ده، كه دي پوهه هوښياري سته
كه ته ښه واى، تا به خپل ژوند وو ښه كړى
ته به نه واى په ژوند هسي ستومان ستړى
زه د داسي بې روزيو پر منډ نه ځم
په اوبو به يې اور نه وژنم كه سوځم"