رحمت الله ريښتين

غزل
هرستوري او سپوږمي کي راته ته ښکاري
هـــر رڼا او تارکـمي کي راته ته ښـــکاري

دي دنيـــا کي حــــسين نشـــته بي لـه تا نه
هـم هغي دنيـا د هـورينه ښــايـسته ښکاري

ټول خــوبان به سـتا ځاي را ته ډک نکړي
ته د بهــار څـــانګه يي ښــايــسته ښـکاري

يــابه زه رحمــت ريـښـتين ليوني شوي يم
يابه هم ډيره ښايسته يي چي ښايسته ښکاري

تيرقسمتونه
ارمان مي په ځواني شه چي عبس راباندي تيره شوه
غفلـت شـــوي ځـولني لـکه محبس راباندي تيره شوه

اوس پدي پــوهـــيږم چــي دنيـــا وه ډيــــره ښـــکلي
دا ګـــنا ځمــاوه چــي قفـــس رابــانـدي تـــــيره شــوه

نه پــوهـيږم چي دا عمـروُ که خـوب وُ چـي مـا وليده
د سين غاړي هوسي وه په شرنګس راباندي تيره شوه

هــرڅـه که مــا رحمـت ريـښـتـين دعـا دخـرد وکـړه
خـپله ژبه مي بلا شـوه په غُــرس را باندي تيره شوه