ا حمد پښتون

چی له ګلزاره دي شوکولی دی تنکې ګلونه
څنګه به بيا راوړی سپرلی تاته خيالی ګلونه
چی درقيب می
پټول پری يردمه ګرا
نی
په نظر نه
کاندی رقيب ستا اور بلی ګلو
نه
چاچی چاړی په
لاس نيولی په صحراګرځی

هلته به خود
مری دغاټول اود ريدي ګلونه
ارمان می
دادی که مو اوښکو لارپه شاړوکړله
ټول به
ژوندۍ شی هغه مړاوی دسپرلی ګلونه
الله ج دتوری
تياری ورکی کړی زموږ له ملکه
چی په رڼا دلمر را شنه شی پښتنی ګلونه

اديسه (دچنار تر سيوری لاندی) اوکرئين

هسی می سترګۍ ستا په لوری ګوری
که نه سړی او به څښلی زړګې
يو خو
د ستا له غمه شور نکوی
ډير څه ليدلی دی داغلی زړګې
يا په ژړا يا په سلګو ويده شی
ډير ی دغم شپی سبا کړی
زړګې
افسوس دستا په زړه به څه تيريږی
ماته خو ټولی کيسې کړی زړګې
ستا ديادونو نه خلا صون نشته دی
څه وکړم
پټ دی را بللی زړګې
پښتونه ، په خوله به وای په چا نه يم مين
ستا پټ رازونه دی ويلی زړګې ٠

اديسه اوکرائين

دګودرغاړوکی بنګړی غلی دی
دګلو څانګو کی سپرلی غلی
دی

چه زما اوستا به ئ لاسونه غوڅ کړل
دګل تر څنګ هغه اغزی غلی دی

چی ئ دمينی په نوم
کړی غزلی
هغه بلبل ها ليوانی غلی دی

په دی کی هم د تقدير بله نا خره
له ما نه خپل تا نه پر
دی غلی دی

په چيغو چيغو می پردی راويښ کړل
په څنګ کی خپل لکه پر دی غلی دی
اديسه اوکرائين

قسمت مي چا ته د چا لا ری باسی
تندی مي هم چا ته
سجدی لګوی
زه دزمان په لمن داغ نه غواړم
زمان زما په مخ ټپې لګوی