ګل زمان کوچې

د لته بند نه

بې اختیاره چې صنم ورپسې ژاړي
پرهر نه ژاړي مرهم ورپسې ژاړي

په تڼاکو خپو د زړه کعبې نه تاو شوه
بیرته ووته حرم ورپسې ژاړي

شین سپرلی و شنو جامو کې اوړیدلی
هغه لاره هغه چم ورپسې ژاړي

شوه پیغلوټه پښتنې ښوونځی یې پريښود
کرښه نه باسي قلم ورپسې ژاړي

ستا د حسن ملکه به خدای زهیر کړي
ګل زمان په هر قدم ورپسې ژاړي