ليلا خرم

له ځانه ورك
له خپلې سټې نه ورك
څومره پيړۍ كېږي له ځانه چې پردې يمه زه
اسمان مې ګرد نيولى
ځمكه مې- دا زړه بوډۍ د پښتو
چې يې ترې ټال دې د رنګونو په ګردو كې پنه
رانه د دې وړې دنيا سترو دښمنو يرغمل نيولې
خوله وازوم چې چيغه پورته كړم ناره جګه كړم
خو وينا د آزادۍ لاس مې تر خوله شي را تاو
لاس خو ځوم چې د بوډۍ له پښو نه
د يرغلګرو ځنځير وشوكوم
موټى مې ډك شي له باروتو د خپل ځان د انتحار لپاره
پر پښو په لڼده شم چې ګوندې دها لري سيمو
په آبادۍ به خپل ځان
د يرغلګرو له ځنځيرونو ژغورم
په خپلو وينو كې شم ډوب
د لرې سيمو د نامردو په نامرده غشو
پوهيږم نه چې ولې؟!
تاريخ رنځور دى، د بوډۍ ځمكې پښتو رنځوره
پښتون آسمان دى پيكه شوى زموږ
پرې وريځي ګرځي وچې اوښكې د دې غرونو پر اوږو تروره
او د باران بريښنايي وچ ګوګل نه
له ډيرې تندې څړيكه شوى
د ډوب شوي لمر پرغليو پلوشوې نوره.

نا دود

لیلاخرم

خدایه زمونږ د غورې څانګې بهارونه دي
ډیره موده وشوه، وده نه پیژني
زمونږ د څانګي په تنکیوغوټیو
دساړه ژمي د نا دودو
نابللې کډه نه پیژني

نا دود

لیلاخرم

خدایه زمونږ د غورې څانګې بهارونه دي
ډیره موده وشوه، وده نه پیژني
زمونږ د څانګي په تنکیوغوټیو
دساړه ژمي د نا دودو
نابللې کډه نه پیژني

د میرویس جلالزي کمپوز

تورکيسه

ليکواله: ليلا خرم

له ستگرو بيا هم سباون غلی دی

او يوه بله څپه

د شومه دم د اوبو

د انتظار(اوبه نست) باندی مړوند تاووی

د څپو څاحکو کې رڼا
د سباون لټوم

خو هر يو څاڅکی يو حباب وي په يو دم چې شی ورک

او بيا زه گورمه چی

څومره بی ځايه
نن اخته يم او د شپې په سمندر کې

سباوون لټوم

هاسباوون چې لار يې نه پيژنم

او که ښکاره وای راته

ښاېې هنداری په شان

مابه خپل ځان وپيژندلی پکې

بيا د ابد لپاره

د توري شپې د
سمندر توپان دی

زما په وچ اوبه نښت لمدې څپيري وهي

او هره توی څپه

د تيري شوي څپې

توره کيسه په نوی شور

د وچو شگو تر غوږو رسوي