ډاکټر محمدآجان مرزی

محفل و د يارانو ښکلې شپه ښکلې شېبې وې
 دوستي هلته کوربه وه د صفا خپرې نغمې وې
 دېره د زړونو جوړه د زاهد لارې وې بندې
 سندرې آسماني وې د هستۍ ښکلې څپې وې
 جامونه د رحمت ډک د ساقي په سرو شرابو
 مطرب مست په سندرو د راګونو ولولې وې
 خندا وه په لېمو کې سينې ډکې وې له عشقه
 څپې وې د الفت ورکې تيارې د نيمو شپو وې
 انځور د پاکو زړونو مې لېده په ښکلو سترګو
 مسکا پر ټولو شونډو بې له غمه نندارې وې
 د پاک زړه عبادت و د مېکشو په مجلس کې
 نه غم و د سبا او نه کيسې د تېرو شپو وې
 د زړونو وې بدلې مست جامونه وو له شوقه
 سندرې پاېکوبې وه د الم ورکې څېرې وې

باران پر غرو وريږي د توپان مستې څپې دي
 پړکونه د تالندو برښنا ده د بادونو ولولې دي
 جونګړې د بېوزلو واړه ډوبې شوې سېلاب کې
 بیا ورځې د دردونو بيا د غم څه تورې شپې دي
 پردیس کور ته روان قدم به ورو ږدي پر موړونو
 آفت ته لاره لنډه د هجران کيسې اوږدې دي
 مخ خړ شو د ګلابو د نرګس سترګې ړنډې شوې
 انځور ښکلی ویجاړ شو اوس د بدو نندارې دي
 بڼونه به ړنګېږي ورک به بوی شي د رېحانو
 وزر د بلبل سوزي د سره اور بلې لمبې دي
 نغمې د شپېلو نشته دښتې وچې او وېجاړې
 نسيم د بهار ورک شو د رنځونو سلسلې دي
 خندا ورکه له شونډو پر هر مخ اوښکې روانې
 باغبان ژاړي له غمه د غاټولو جنازې دي
 نه خوند پاتې په ميو نه تاثير ګورم دعا کې
 مستي له غزل ورکه د دردونو ترانې دي

 

دا د کوم توپان بادونه دا د کوم دریاب موجونه
 د زړه سوز به د مېن وي یا د اوښکو سېلابونه
 د ګل پاڼې په هوا شوې د خزان له اوره تښتي
 غنچه وسوله لمبو کې د غاټول پر زړه داغونه
 لاره ورکه په جنون کې کاروان نشته هیلې ورکې
 پر جام پروت ګرد د وختونو د غماز ګرم دي بزمونه
 مطرب لاړو له محفله پېل چې ساز شو د نااهلو
 ټول سورونه د قیامت دي د مرګونو دي سازونه
 ګرمي ورکه له حجرو شوه د یارانو لارې څارم
 د یادونو انځور ورک شو ټول د هجر تصویرونه
 د آسمان ستورو ته ګورم لټوم ځلا د مینې
 رڼا ورکه له جهانه ورک له سر ښکلي خیالونه
 کېسې لنډې مزل اوږد تیارې د غم نه سبا کېږي
 نه کاروان شته د کوچیانو نه رمې نه اوچت غرونه

دا د رندانو کوڅه ځه خپلو سجدو ته درومه
دلته ماڼۍ د صداقت خپلو جرګو ته درومه
بازاز د حق دلته سودا د بد تعبير نشته ده
دا ده دنیا د حقيقت خپلو خيالو ته درومه
د جنت لار نده نه حورې په کتار ولاړې
دا د ملنګو ده کوټه خپلو حجرو ته درومه
عبادتونه او ثنا بې له اجرت شي دلته
له وېرې نشته واویلا خپلو تسبو ته درومه
مینه د رب نه په مسجد نه په منبر لټوو
زړه مو کعبه ده د صفا خپلو کوڅو ته درومه
لاره د ژوند مو په تقوی او تواضع کې پرته
دا ستا تعبير نه هم معنی خپلو علمو ته درومه
نوم د الله سره مو مینه بل حساب نلرو
عبادت نکړو په ظاهر خپلو پلمو ته درومه
نه مرتبې دلته پېدا شي نه د زر خزانې
دلته د فهم ټغر پروت خپلو کيسو ته درومه
د ساحل ریګ هره زره کې دي پراته رازونه
روان د عقل دی دریاب خپلو اوبو ته درومه
رڼا د قدر دلته بله اور د عشق بلېږي
دلته د پاکو زړونو اور خپلو نغرو ته درومه

راشه د تورو شپو تېارو کې بیا رڼا راوله
 اوس چې دي ورځې د ظلمت راته سبا راوله
 د ړنګو کلو د غمونو تصویرونه ورک کړه
 هېر کړه د غم زوړ روایت بل مسيحا راوله
 له وچو شونډو خندا ورکه زړونه ډک له درده
 بند کړه بادونه د خزان ګل ته بورا راوله
 د لوڅو پښو تڼاکې ډېرې د غریب پر تلي
 وېجاړ کورونه کړه آباد نوې ځلا راوله
 بیا پر رڼا د پوهې ورک کړه خرافات له ملکه
 ړنګې د لافو کړه حجرې د حق سودا راوله
 رنګين پر وينو د انسان ټغر د خاورو شولو
 ماتې چړې کړه د ظلمونو بیا خندا راوله
 د ارمانونو بېړۍ ورکه د دریاب څپو کې
 له توپانونو مه بېرېږه د نسیم بله نڅا راوله