دادمحمد ناوک

مړ

 

يوه ورځ به تاسې واورئ

چې ناوک له دنیا تېر شو

غږ يې خپ شو

رنګ يې هېر شو

د فیسبوک اکاونټ يې پاتې

د یارانو د ټګونو

خواخوږۍ او اسویلي دي

خپل وروستی پوسټ يې د عشق و

د یو درد د یوې مینې

هغه تللی لاندې تللی

وال يې ټول

د جینکو پوسټو نیولی

د ملایانو استغفار دی

د یارانو وخ او وۍ دی

ځینې نور ورباندې خوښ دي

په یو پوسټ کې يې ټګ کړی

ـ شکر شکر چې ته ورک شوې

ځه ورځه اخته په غم شې

له جنته لرې اوسې

غټ برغولی د جهنم شې!

یوه بله بیا انفرینډه

خو قلم ته ورغلې

ښه يې زړه پکې تش کړی

خپله لایف ویډيو يې ايېښې

د قلم په عمومي وال

څه نادرې يې ویلې

د ناوک څېره ښکاره شوه

خپاره کړي يي چټونه

سترګکونه، څومچکې او جنګونه

یوه ورځ به تاسې واورئ

چې اکاونټ د ناوک اف دی

نه يې لایک نه يې کمینټ شته

نه تر نیمې شپې انلاین دی

نه يې ګروپ کې کتابونه

اپلوډېږي او زیاتېږي

نه قلم کې مطالب را تازه کېږي

نه نقیب ته په کوم پوسټ کې

نیم پېغور نیمه خندا کړي

نه اتل ته افرین کړي

نه د کومې نجلۍ پوسټ ته

په کمینټ کې

ها د چینګې خولې سټیکر ږدي

یوه ورځ به تاسې واورئ

چې ناوک تر خاورو لاندې

څه میراث ور ځنې پاتې

کتابونه، قلمونه، کمپیوټر دی

يو يې زړه، طارق، یوسف او بل عمر دی

د کور هر کونج کې کتاب کې

ور غبرګ شوې پاڼې پاتې

دا يې نښه د لوستو وه

کمپیوټر کې د ډې ډرایف کې

د لیکنو فولډر پاتې

کتابونه، ډيزاین شوي

څه خورې ورې لیکنې

د واده يې تصویرونه

د زامنو يي کليپونه!

۱۳۹۵-۱۰-۰۱

«زه»
لکه چې «ته» مې ګورې
لکه چې فکر کوې
لکه چې «زه»
«تاته» خپل ځان در ښيم
لکه راډيو کې چې یم
لکه فیسبوک چې
څنګه پوسټونه کوم
څنګه خبرې لیکم
لکه په غونډو کې
یا د کوم سټیج په سر
یا هم
د یو - نیم تلویزون په سکرين
«زه» بلکل دغسې نه یم
«زه» لکه کور کې چې یم
لکه عمر ته چې کوم پلار یمه
هغسې هم نه یمه
«زه»
یو مخ نه لرم
« زه » مې د خپلو مخو
په شمېر کې ګنګس یم
خلکو ته یو څه یمه
ځان سره بله بلا
«زه»مې له خپل خالق
له خپلې کلکې تکيې
له خپل وجود سره هم
اړیکه سسته لرم
زه مې د خدای په رحم
 پوره باور لرمه
مګر له قهره يې هم
 څه بې خبره نه یم
خو بیا هم د لوی الله په مخ کې
لويې ګناوې کوم
خو د وړو وړو بندګانو تر مخ
بیا جامه سپينه ساتم
د بایزید خبره
لکه چې ځان ښيم
هغسې نه یمه زه
او چې بیا څنګه یمه
هغسې ځان نه ښيم
خو
نن مې «خپل» غږ
تر خوله ایله راووت
دا مې اصیله څېره
څېره په دې مانا
چې څېره نه لرمه
هر چاته بېله څېره
کله د هغه،
کله د ځان په ګټه
مګر دا غږ
د ډېرو هغو خپ کړل شویو غږو
په استازیتوب لګيا دي
چې «زه» يې پوره زورور
وجدان يې چوپ ګوښې ته
غږ يې په ستوني کې
مرۍ مرۍ دی!

کابل ـ ۱۳۹۴ل