فضل الرحمن عليزی

 

 

 

يو څـوک لـکه اوبـه څـښم ، خو تـنده مې ماتيږي نه

يو څوک لکه شيده څښم، خو تنده مې ماتيږي نه 

يو څوک مې دواړه سترکې دي، چې لار ورباندې وينمه

يو څوک لکه باڼه څښم، خو تنده مې ماتيږي نه

زه جل يمه وهلی، د قمره  د لاندې ګل يمه

يو څوک بيا لکه غره څښم، خو تنده مي ماتيږي نه

له چا سره مې مينه ده، بس مينه، مينه، مينه  ده !

يو څوک لکه خپل زړه څښم، خو تنده مې ماتيږي  نه

يو چا مې زړګی وړی، پسې وړی دی او وړی دی!

يو څوک لکه خواږه څښم، خو تنده مې ماتيږي نه

پرون چا راته وويل، چې حال، د عليزي واخله!

ويل يې چې هر څه څښم، خو تنده مې ماتيږي نه

۱۳۹۵ لمريز کال، کب ۲۸ مه، نوی ښار کابل

 

غزل
زه او تـــه پــه وجــود ښـه په زړه کې يو، يوو
کـه تــه زه شـې او زه  تــه پــه زړکې يو، يوو
سپين او تور چې د يوه ديد له پاره کار کړي
که موږ خوږ کاندي بـاڼه په زړه کې يو، يوو
مــوږ د ټــول جــهـان وګــړي چې اوسېـږو
پـه قـبلـه پـه لـمر خــاتـه په زړه کې يو، يوو
چې پـه نـنـګ بـانـدې سـرونه نــذرانه کړي
عـجـيبـه دي پـښتـانـه پــه زړه کـې يو، يوو
مـوږ د ژونـد لـه پـاره کار کـړو پـه دوه رنـګه
مـوږ که اور يـو  کـه اوبـه په زړه کې يو، يوو
زمــوږ درد لــکه د يـوه لاس پـنځـه ګــوتې
په ښکاره خـو يوو پنځه په زړه کې يـو، يوو
نوی ښار، کابل
۱۳۹۵ / ۸ / ۱۹ نېټه

 

 

 

 

غزل

يـو غـم خـپـل بـل د هـغـې، ورســره ژاړم

 هــمـېـشـه را شــي د شـپـې، ورسـره ژاړم 

زما زړه خو لکـه جــام د مـــيـنـې ډک دی

غم چې سـتـا راشي دلـــې، ورســــره ژاړم

زه او زړه چــې کلـــه دواړه ســـو يــــوازې

بـس کـيسـه کــوو د يــوې، ورســـره ژاړم

عــجبـه ده چې  دوښـمن مي هم مړکيږي

بـس، نــو زمـا خـېژي سولګې، ورسره ژاړم

يار چې هرڅو له ما لـيـري، لـيـري ګـرځـې

بــس چـې نـه راځــې نــژدې، ورسـره ژاړم

دې, عليزي کې خو, بې مينې نور څه نشته

راتــه ښـــکارې عـــلامـې، ورســره ژاړم

نوی ښار/ کابل

                       
ستـا تـصـويـر تـه زه لـه ډېـره وخـتـه ځير يم
ستــا تـصويـر خـو زه تـړلی په ځـنځـير يـم
مـــلامــت او دوه مـخي مــه راتــه وايـــه
زه د ډېرو يــم مـريــد، د ډېــرو پــيـر يـــم
ستا د سپين مخ عبادت چې مي شـروع کـړ
اوس د خلکو تر پـام بـد لــکـه کافــر یــم
کلــه ستــا پـه جـدايي کې خـدای تـه ژاړم
کلــه ستـا پـه آشـنـايي بــانـدې شــاکر يـم
ته چې مـا ازمـويې هـر څـه مي دا سـتـا دي
ولـي ستـا د ښـايـستـه ستـرګـو دلــګيــريـم
لـه کـوم وخـتـه چـې مـې سـتـا حسن ليدلی
لـه هـغـــه وخـــتـه لــه تــا ســره اسـير يــم
زه عليزی وم لکه ګل، لکه تور سکور شــوم
پــه يــاري کـې دي اشــنايـه اوس زهير يم
نوی ښار، کابل
نېټه ۱۳۹۵/۷/۲۰

 

 

 

سهار چې ووزم ماښام را شـم، تـا ونـه ويـنـمـه

زړه مي وي ډک له سلام را شم، تا ونه ويـنمـه

زه چې په تاپسې وتلی يم، وتلی يم، وتلی يمـه

ستا په ديدن کې ناکام را شم، تا ونه ويـنـمـه

د هر چا پل چې وي معلوم د لويې لاري پر سر

زه يې پر پلـه ګام په ګام را شم، تا ونه ويـنـمـه

زه چې يم تاته انتظار خو چې بيـا ته را نـه شـې

نو دي تصوير ته مدام را شم، تـا ونـه ويـنـمـه

په هسکه غاړه شمه در خو چې تا نه کـم پـيـدا

زه عـليزی لـــکه لام را شـم، تــا ونـه ويـنـمـه

ښکلې ښاپېرۍ، دا په تا څه وشو؟
آ ښکلې جنۍ، دا په تا څه وشو؟
زه دي و صحرا ته تبعيد کړی يم
ناستې په بلۍ، دا په تا څه وشو؟
ما خو ستا په مينه کې ځان ختم کو
ته شولې شکۍ، دا په تا څه وشو؟
زه دي په خندا کې يوه خوله غواړم
ته کوې سولګۍ، دا په تا څه وشو؟
شپه مي د ليدو په تمه ختمه شوه
تاته کړم زارۍ، دا په تا څه وشو؟
يوار  د عليزي د زړه خبر واخله
ښا ګوره سپوږمۍ، دا په تا څه وشو؟

مناجات
ســتـا رضـا زمـا رضـا کې لويـه خـدايـه !
را  قـبـولـه مـي دوعاکې لويــه خـدايـه !
دې وطـن بـانـدې د رحـم بـاران وکــړې
څـه چې ستا وې هغه زما کې لويه خدايه!
چې شپه ورځ ورته په زړه کې ستا ديدار وي
ســتـا اشـنـا زمـا اشـنـا کـې لويـه خـدایـه!
چې پــه مـيـنه محـبـت کـې ســره اوسـي
نـفاق ورک لـه دې دنـيا کې لويــه خدايه!
زمـوږ پـر زړونو بـاندې تــوري تيارکې دي
زمــوږ زړونــه تــه رڼــا کې لويه خـدايـه!
چې لــه چــا ســره يې مــينه حــقـيقـي ده
تــه يـې خـپل سـره پخلا کې لويه خدايه !
عـلـيـزي کـچـکــول نــيـول ســتا دربار ته
بس ده پـوره يې مـدعـا کې لويـه خـدايــه !
۱۳۹۵ / ۶ / ۲۸ نېټه، کابل، نوی ښار

لـــه ژړا پـرتــه بــله لار مــوږ تــه را پــاتــې نـــه ده
د امـن کـــور د امـن ښــار مــوږ تـه را پـاتـې نـه ده
اوس مــو زړګی لـه تــورو ويـنو مــلامــال دی يــاره
اوس مــو د زړه ســاده پـرهــار مـوږ تـه را پاتې نه ده
دلــته د هــر کلي او کـور ديـوال پـه وينو رنـګ شـو
دلــته يــو ســم او آرام کــار موږ تـه را پـاتـې نـه ده
مـوږ کــومـه کـونـډه دلاســه کـړو،کـوم يـتيم وژاړو؟
له کوم غريب، له کوم سردار موږ تـه را پـاتې نـه ده؟
د چا ګـرېـوان بـه وګـنډو د چـا ګـرېـوان به کو ټول؟
نه لرو سـتن او نـه هـم تـار موږ تــه را پــاتې نــه ده
د عـليزي زړګـی لـــه غـمـه ســور او شـين اوښتـی
اوس يې سپين رنګ لکه خمار موږ ته را پاتې نه د ه
نوی ښار، کابل ۱۳۹۵ / ۶ / ۱۴ نېټه

هره ورځ مو جنازې له کلي وځي
څه ځوانان او څه شملۍ له کلي وځي

خوشاليو رانه کډه کړی خدايه
په ګله ګله رمۍ له کلي وځي

اوس ژړا سره عادت يو خندا نشته
دخندا مو پريشتۍ له کلي وځي

اوس له خدايه ديوبل تباهې عواړو
دشيراؤ ډکي خولۍ له کلي وځي

دشهيد کونډه حيرانه ورته ناسته
ديتيم ژړا دشپۍ له کلي وځي

په ''عليزی''کشې نور دغم هيڅ طاقت نشته
ځکه اوس نو سترګی سرۍ له کلي وځي