عندلیب دیر

غزل

د احساس او د الهام چې یارانه شي
خالي زړه وی د شعرونو خزانه شي
چې رنګونه پرې راغونډ شي پيمانه شي
نو رنګونه ترې راتوی شي ترانه شي
د دانې په مينځ کې پټ دي خروارونه
له خرواره چې رابېله شي دانه شي
حقيقت په حقيقت کې حقيقت وي
چې فريب ورسره ګډ شي افسانه شي
په اورونو د دنيا يې پروا نه شي
چې لمبو سره بلد شې پروانه شي
د خبرو يو اعزاز دې زما نه شي
په کردار چې مې قايله زمانه شي
خفګان څه دے که دا مال او زر ستا نه شي
افتونه دې خوښ نه دي چې ستانه شي
خا موشۍ ته چې جمود وايې خطا دی
چغيدونکې مرغۍ زر زر نشانه شي
عندليبه ملغلرې پکې توی کړه
چې شعرونه دې په تول باندې درانه شي

عندليب، دير/ تالاش

دلته څوک دي چې په دړد به مې دړمن شي
ټول سړي رانه خوړلي هديرو دي
په دې وران کلي کې چاته مينه ستايې
سړي نه لري خو سيوري د سړو دي
--
نمره! ستا د دبدبې علاج لرم خو
د کور ونې مې پيړو کې غټې نه شوې
د زړګي چاودې پولۍ مې زهر نولي
ما له خلکو پټولې پټې نه شوې
----
دا چاپيره زلزله ده که قيامت دی
که اوبو ته مې پريوتے تصوير رپي
يا مې خوب د ازادۍ دے رښتيا کيږي
د ځندان په دروازه کې ځنځير رپي
---
ولې شکر په څه شکر د څه شکر
ژوند که دا وي نو په مرګ يمه خوشاله
دا زما د کور کوټه ده که نه قبر?
غځيدلې پښې مې رسي تر ديواله
----
د فکرونو سرمايې پکې ورستيږي
عندليبه هاي ارمان دے هاي ارمان دی
د وطن په سردرو کوي ګشتونه
زړه دې نه دے خدايګو تخت د سليمان دی