جلان “ځاځي”

ياد دې چې نيمه
شپه کې ور د زړه
را وټکوه
بس خوب مې پرېښود
و ښه وژړېدم ننګ
مې وکړ

جانانه اوس مې له
نيمژواندې ځوانۍ
لرې ګرځه
لکه د لومې تار د
درد سېلۍ ته ترنګ
مې وکړ

د يوې نوې ښکلا
ژبه يې په ګوتو
راکړه
د طبيعت لونګين
غره سره چې جنګ
مې وکړ

هله دې زه ومرم
چې ټيکرۍ مې د
خوږ ې پښتو
بس چې دې سرتورو
زمانو ته ور په
سر کړمه

وخته ! د هنر په
تماشو کې به مې
وستايي
يار به ګوړه ،
ګوړه کړم – او
ځان به مرور کړمه

هله به يې زور د
مينې زړه ته لاره
ومومي
زېړ زېړ اننګي چې
يې په شونډو
بختور کړمه

د پسرلي خوږې
سيلۍ تر لوپټه
جګه کړه
د يار د څڼو
ماښاميز ماښاميز
سيوري ژباړم

هلته څلور جهانه
زور د ليونۍ مينې
دی
هغه دوه کوره د
غونډۍ پر سر چې
ګورې ژباړم

د کائيناتو د
ښکلا ها انځوريز
ورغوی
د طبيعت په اينو
کې پور ورې ژباړم

زه چې څېړنه د
ژوند هرې فلسفې
شروع کړم
په نتيجه کې يې
ضرور دا ستا ښکلا
ته راشم

د څڼورنګ چې مې
شي ساز د طبيعت
درو کې
د ذات اوبه شم د
شپې تور رګ کې
سوما ته راشم

لمر چې سر پورته
کړي د بلې ډېوې
رنګ واړوي
داسې چې زه د زړه
نه ولوېږمه تا ته
راشم

د زلميتوب او
پېغلتوب جګړه
خوږه جګړه ده
په زلميتوب ، په
پېغلتوب خبرې
ډېرې کوو

پرېږده چې نن
اوبه ، اوبه کړو
جل وهلې جذبې
سړيتوب وژنو ،
ليونتوب خبرې
ډېرې کوو