محمدهاشم سنګر نیازي

شــــــنه آسمــــان راتـــه ژړل چې درنه تلـــــمه

پــــــه مـــا غشــــي لګــــېدل چـــــې درنــه تلمه

 

لمــــدو ستـــــرګـــــو تــــه دې ومـــــرمـــه جانانه

په مــــــړو مــــــړو دې راکــــــتل چې درنه تلمه

 

نه شوم خال چې ستا دې سپینې تنکۍ زنې

رقیــــب مـــــابــــانــــــــدې خندل چې درنه تلمه

 

هــــریـــو ګــــام سره مې پورتــه به یو جام کړ

آرمــــانـــونـــه قتــــلــېدل چــــې درنــــــه تلــــمه

فــــرش مې د ستـــرګو درته خور کړ، ته رانغلې آشنا

ظالم غماز مې هم نسکور کړ ، ته رانغــــــلې آشـــنا

 

خاورې د هر قدم دې مــــوښــــم د رانجـــــو په شانې

بڼ مې په سرو اوښکو سمسور کړ، ته رانغلې آشنا

 

مرګي کش کـــــړی هـــدیــــــرې ته وم، خو وګوره چې

ژوندون مې بېرته ځان ته پور کړ، ته رانغــــلې آشنا

 

زړه دې جوړ شوی دی له تېږې نه، که رحــم نه کړې

سر مې لــــه تــــن ســــره پـــه اورکړ، ته رانغلې آشنا

 

لکه د ګل اغــــزی چــــې لاړ شـــــــي، د بلبل په سینه

داسې مې زړه له غمه تور کـــــړ، ته رانغلې آشـــــنا

سترګو مې ګل مخې ستا په لار کېـــــږدۍ وهــلې ده

تاو رانه لمبې دي، انتــــــظار کیـــــــږدۍ وهــــــــلې ده

 

ګل غوندې په زلفو کې مې ونغاړه چې ښکلې شې

وګوره لمر مخې چـــــــې خــــمار کېـــــــږدۍ وهلې ده

 

ځمه چې په تــــــــور د تـــــورو زلفــــو بـــانــــدې وزانګم

هاغه دی منصور زړه مې په دار کـــــېږدۍ وهلې ده

 

وخت د پسرلي شو په ګلانو کې به یـــې خوښ کړمه

ستا وربل ته ګــــــل، مـــــــــا په ګلزار کېږدۍ وهلې ده

 

خدایه! د جانان د وړانګـــــو تـــــــاو ستـــــي ستي کړمه

عشق مې له غېرته، په انـــــــــګار کـــــــېږدۍ وهلې ده

 

لاړ سپـــــــــــیره خـــــــزان کــــارغـــــان هـــــم والـــــوتـــــل

رابــــه شــــي بلـــبل، مـــــا پـــــــه بهار کېږدۍ وهلې ده

 

غم مې د ځـــــان نــــــه او نـــه د مینې را سره دی، ډیر

اوښکو مې نــــــیازیــــــــه، په مزار کـــــې دۍ وهلې ده

 څنګه نيكمرغه ورځ وه

 څه بختورمهال و

 ګودر خالي و

 له غمازو نجونو

 يواځې ته وې، دګودر په غاړه

 په سپينو لپو دې، منګى ډكوه

 چې مې دخيال شاهين

 تر سترګو كړلې

 اول به موسكه

 بيابه سوچ كې لاړې

 لكه چې ستا هم

 زه ياد شوى ومه

 بيا دې، په ما نظرشو

 له ځايه پورته

 وارخطاغوندې شوې

 خو ځان دې ونه بايله

 ما سر تر پايه

 درته وكتل په غټو غټو

 بيا هم دمينې په دود

 لكه حاجي چې دكعبې طواف كړي

 داسې، دا ،ستا، له قامت وګرځيدم

 بيا دې، تر څنګ كيناستم

 ته شوې لږ لرې

 مخامخ شوې راته

 له خندا شنه شوې

 راته ودې ويل :

 څنګه ښكاريږم

 ګلابي جاموكې ؟

 ماويل : والله

 لكه پري لكه جنت كې حوره

 آه، څومره ښكلې

 او سپيڅلې وه

 داورځ دمينې

 سهار ښايسته ،غرمه ښايسته، مازيګر هم ښايسته و.