شفیع الله با برزی

 څوک دې نشته د پو ښتنې مسا فره مجبور مه شې

 

په خپل و طن په د ر سره وی که غریبی نه و ی جا نا نه

ستا په څنګله به ا و د ه وی که غریبی نه و ی جانا نه

په و رکو لا رو د رنه ځم تصویر مې کرښې نه کړ ی

زه به لتا بیل شوی نه و ی که غریبی نه و ی جا نا نه

په خپل وطن نیمه ډ وډ ۍ خوره پا چا هی د ه ګرانه

د اختر شپې به په کا له و ی که غریبی نه و ی جا نا نه

ا وس د اشې شپه نه شته ا رامه چې ما خوب کړی و ی

دې شوګیر و کې به مې څه و ی که غریبی نه وی جانانه

هلته شینوا رې عزیزان به په ما ټول ر ا ټو ل و ی

ټولې قیصې به مې په ز ړه وی که غریبی نه و ی جانانه

با برز ی تا نن د دې وخت یاران یو یو هیرو ې

د زړه له رنځه به اوس ښه وی که غریبی نه و ی جانانه

ډ یر یا را ن مې له بنډ ار ه تلې تلې

لکه سیو رې له چنا ره تلې تلې

په دې کلې با تد ې غره ټپه ر ا وکړ ه

مر و ر ولی له ښا ر ه تلی تلې

د سپوږمۍ په شپه د ژ ڼو ناشته نه شته

ډله ستو ر ې له مد ار ه تلې تلې

په د وهم قدم یې لا رکې سرخوړلې

څوک چې مخکې له قطاره تلې تلې

دې وطن کې او زګارتیا یو ناروغی ده

خو ډیر وړ ځوانان له کا ره تلې تلې

د شعرو نو اننګی مې اوس پکه دې

چې شینوارې له ننګرار ه تلې تلې

با برزیه ننګرهار ته چې څوک ډیرځې

جنازې یې پدې لا ره تلې تلې

څوک په ز ما مخې ته څه ود ریږ ې

جا نا ن چې ما سر ه د ز ړ ه و د ریږې

ز ړ ه مې خبرو پسې ځې او را ځې

لکه ر وا نې ا وبه نه و د ریږ ی

د یا رپه څنګ کې ټوله ورځ پاتې شوم

نورې دې شپې زما په پله ودریږی

د لمر روستۍ سلګۍ هم ما غوندی دې

د ځنکد ن په وخت په غره ودریږ ې

و لسوا کۍ ته دې بیا ملا وتړې

د چا سره چې پښتا نه و د ریږې

د جا نا ن نو م لکه بللې میلمه

با برزی سم د زړه په وره ود ریږی

کا بل 1394/9/26

 د ځو رید لو او درد ید لو میا ند و عاطفې غږ چې د هیواد بهر اروپا-امریکا ته یې دزړه ټوټې تللې

 تو ر و سترګو په ما خپل کا رونه ورا ن کړه

څه حا لا ت ا و مجبوري سړی بد رنګ کې

 بریا بریا د ا فغا نا نو

ا ور لړومی د ا سړی همدې ته ناست دی

 زما په مخ د وطن دوړې پرتی په دې ښایسته ښا ر کې بې وسه ښکارم