پښتو متلونه

ته به يې خپل وبولې، دی به دې زوم وخېژي

ته خو د ډاګ وې، زه دې درسره د ډاګ کړم

ته خو د غور وې، زه دې له کمرو وغورځولم

جاهل ته دوه ځله سلام اچوه

چاړه چې د سرو زرو شي، څوک يې په نس نه منډي

چرګه مې ناجوړه ده، بانه مې ورته جوړه ده

چې ډول دې وي په څنګ، د وهلو يې څه ننګ

چې غلې غلې باسي، هغه تل کاڼي پرې باسي

د بل په قول شرط مه تړه

د بل کار که دې ښه وکه لاس پرې تور، که دې بد وکه مخ پرې تور

د پیشي اول ټس ته څوک ځان نه نیسي

د ډم سترګې به تل په نغري وي

دریاب په لپه نه کمېږي

د سپي دم زده کړه، خو کوتک له لاسه مه غورځوه

د ښار دروازې تړلې کېږي، د عالم خولې نه تړل کېږي

دښمني په سلام نه ورکېږي

د غریب په مرګ څوک نه ژاړي

د لندو خټو لږې اوبه دارو دي

د مور يې شړۍ لنګ وګوره، د لور يې شرنګ پرنګ وګوره

د ورځې د توتو په خوړلو شرمېږي، د شپې يې له پچو سره خوري

د وطن په قدر، مسافر ښه پوهېږي

دوه ګوتې مې تورې کړې، په تا خوارې مې پورې کړې

دوه مرغان، یوه يې ځاله، خبر نه دي یو د بل له حاله

د هر چا ښه، د خپل ځان ده