پښتو متلونه

مېړۀ مړ کړه ، خو مېړانه يي مه وژنه !

مېړونه غرونه دي ،ښځې يي اړمونه دي

مرغان هم هغه سره ګرځي چې بڼې يي سره لګېږي

مرغۍ پۀ خپلو بڼو ښه ښکارېږي

مينه ړنده ده

مېلمه د خدای دوست وي

مړی چې خدای شرموي ، پر تخته يي معامله ګډه وډه شي

مار خوړلی له تور پړي هم وېرېږي

مار ته پۀ لستوڼي کې ځای مه ورکوه

مه وکړې هغه منډه چې مې کونه شي بربنډه !

نوې ناوې ته هرڅوک ببوزی وهي

نړۍ ليدونکي ډېر درواغ وايي

ورېندارې پۀ لېورو ساتلې وي

وينه پۀ وينه نه مينځل کېږي

وينه آزارېږي ، بېزارېږي نه

وروستۍ ورځ نامرده وي

وړۀ دې پۀ وړۀ منت دې پۀ څۀ ؟

وزه پۀ خپلو ښکرو نه درنېږي

ورور که د ورور له کوره خپه وځي ، خو پۀ هدېره کې ورسره يو ځای د پلار پر قبر شناختې دروي

همسايه غل مه نيسه

هرګرد شی غوز نۀ وي

هر کاره سړی هيڅ کاره دی

هيڅوک هم نه وايي چې زما د غړکې خوند بد دی

هغه څراغ چې دکور لپاره روا دی ، د جومات لپاره ناروا دی