پښتو متلونه

ښځه د کور ډېوه ده

ښۀ خوی به دې سلطان کړي بد خوی به دې پۀ ځان پورې حيران کړي

ښځې چا مرکو ته نۀ دي بيولې

ښه ورځ پۀ منډه نه پۀ ټنډه ده

ښځه د ځان پۀ خوښه که د جهان ؟

صحبت بې تاثيره نۀ وي

غوښتل توانېدل دي

غوا توره شيدې يي سپپنې

غر پر غرۀ نه ورځي انسان پر انسان ورځي

غرضي پر خټه اور لګوي

غوښه چې دې د پيشو پۀ خله ورکړه ، نو يي ساتې له چا ؟

غم به يي د بډبېرې زبېر کوي چې مېلمنو ته يي لار ښووله

که تا ويل چې زۀ يم او ما ويل چې زۀ يم ، نه به تۀ يې نه به زۀ يم ،اوکه تا ويل چې تۀ يې او ما ويل چې تۀ يې ،هم به زۀ يم هم به تۀ يې !

که روپۍ وړه ده خو پۀ تول پوره ده

کلی پر نامۀ لري يو خوی تر نورور ښۀ لري

کلی پۀ لېوني پورې خاندي لېونی پۀ کلي پورې

که ولي نه يم خالي هم نه يم

کله کله د سړي پۀ بې خيرۍ کې هم خير وي

که برج نه سو کدانه خو به سي

کوم کار چې پۀ صلاح وي ورکه يي بلا وي

کوتره له کوترې سره او باز له بازه سره

که نن پر ما سبا پر تا !

که غواړې چې رسوا نه شې ، له ټولنې سره همرنګه شه

که غل نه تښتي ، مل دې وتښتي