پښتو متلونه

خواره کی هغه مينځه ، چي د مينځي کونه مينځي

خواره سې چرګي . چي له خياله مستک نه خورې

خواره بدي غواړم نه د ورور د مرګه

خوار هندو دی چه ايمان نه لري

خواره هغه کړې چي ګاللای شي ، بوره هغه کړې چي ژړلای شي

خواري لوي تخت به زه درکړم ، بخت دي خدای

خواري د مړو په شا ده

خواړه د رنګه خوړل کيږي

خواښي پر زوم ريږدي ، زوم پر لور ور پرېږدي

خوري تخت به زه درکړم ، بخت د ي خپل دی

خورئې د ماما د ميني دښمن دی

خورې سوړ سک ټېغ د د پلاو باسې

خوږ به دي کړم ، نو نه تر ځان

خوشي خواري ، دلور په لمسي

خوله په غاښو ښايسته وي

خوله د ي خپله ، ګل په وله

خوله په مميزو مه امخته کوه

خوله چي اموخته شي ، آس نه دی چي قېضه شي

خونه که مي وسوه ديوالونه خو ئې پاخه دي

خوند د فکرو زيات دئ ، ترخوند د بکرو . ( ځيني وايي : خوند د چکر زيات تر پکر )

خيراتي آس ، غاښ ئې کتل ؟

خېښي په خوښي ، سودا په رضا

خواره چې مَړه سوه ،نو مړه سوه

خوار سړی ، سور يې سپی