پښتو متلونه

خر چي پردانه مړ سي شهيد دی

خر چي تر مکې ولاړ سي هغه خر دی

خر دباره سره خوري

خر که مري ، ديګان به وړي

خر له باره ولوېدی ، دګوزو ونه لويده

خر وځان ته حيران و ، خاوند ئې بار ته

خرې موري ، خوږې موري

خر هغه دی ځل ئې نوی دی

خره ته دي خدای ښکر نه ورکوي ،که ورکي د غويو نسونه به څيري کي

خره ته ئې ويل زوی ته وشو ؟ ده ويل څه ئې کوم هغه به خپل بار وړي ، زه به خپل

خره ګله که ، بيا ګله که

خلګ په ليوني پوري خاندي ، ليونۍ په خلګو پوري

خوار چي خوار سي ، باک ئې نشته .عزيز کرده سړی چي خوار شي تل دي ژاړي

خړ سپی د شرموښ ورور دی

خوار په خپله خواري نه شرميږي

خوار تلتک نه درلوده ، چي پيدا ئې کړ ، تر غرمې پکښي پروت و

خوار کبرجن د خدای دښمن دی

خوار خدای کړې ، سپی چا کړې ؟

خوار سو ، د ټره ونه لويده

خوار سړی ، ابلک ئې سپی

خوار کبرجن ، زوړ زناکار خدای نه بخښي

خواره وږې ، څه به وخورې د سوي دسبزی

خواره بازاري ، هغه ته هغه خواري

خواره سې مکاري . چي هم جنګ کوې هم ژاړې