پښتو متلونه

چي ډيری سي ، مرداری سي

چي راځي د بل د کوره ، پرتابه شپه سي تکه توره

چي زر وي . زاری د کمه ده ؟

چي زړه خوږيږي ، له ړندو سترګو هم اوښکي راځي

چي زما پر مينه نه وي ، هغه واړه ښه سړي وي

چي زما په ډوډۍ مست سي ، هغه زما دمور مېړه سي

چي زما سره ځي ، تل به توري وڅکي خوري

چي زيار کاږي ، ګټي د هغو دي

چي ژرنده ئې ګرځي ، بلا ئې پرځي

چي ژوندی وم ښه مي غواړه ، چي مړ سوم مه راپسي ژاړه

چي سپی د دنيا نه سي ، ددنيا خاوند به نه سي

چي ستا د کوره راځي ، په غلبيل کي دي راځي

چي ستړی نه سی ، موړ به نه سی

چي سر وي خولۍ ډيري دي

چي سر دي نه خوږيږي داغ مه پرايږده

چي سره ونه مېژې ، سره به ونه ګټې

چي سوی تر پلو ده ، تازي ته غول ورغله

چي شپه ئې ترمينځ وي د هغي ببلا مه بېرېږه

چي شل ګله ورکې ، درې ګله ورنه کې ، ګل بې نه کې . ( ددې څخه مطب ښځه ده )

چي ښه هلته دي شپه

چي طلب ئې کوې پرپېښ به سې

چي عقل نه لري ، پر کور بې تل غم وي

چي علي درسره مل وي خطر نسته

چي غل نه ئې د پاچا مه بېرېږه