پښتو متلونه

چي په پټه وي ، په ښکاره لنګيږي

چي په ناز لويږي ، په زيار زړيږي

چي په خره دي کار نه وي ، اشه مه ورته وايه

چي په خپله ئې وخورې غول به سي ، چي بل ته ئې ورکې ګل به سي

چي په مرګ ئې ونيسې ، په تبه به راضي شي

چي مېلمه ئې سوړسک خوري ، کوربه به څه خوري ؟

چي په ډير ئې واخلې ، په لږ ئې مه خرڅوه

چي په ډله کي دوست نه وي ، مه پکښي کښېنه

چي په ډير حرص ئې غواړي ، هغه کم خوري

چي په زور ورسره نه وي برابر، د هغو د څنګه نه کښېني زړه ور

چي په کور کي غوړي مومي ، ليونی به غرو ته درومي

چي په نيمه شپه بېدار ئې ، که غل ئې زما يار ئې

چي پيلان کوي ، پيلخانې به هم کوي

چي پيلان لرې ، دروازه به لوړ ي ايږدې

چي تا وکړل ، ما وريبل

چي تر ملکه دي کړه ، نو دي ورکه کړه

چي ته راځې له هلکه ، زه په څلور مړونه وکم

چي تيار وي ، هغه يار وي

چي تېرسو ، هغه هېر سو

چي چرګ نه و ، آذان چا کاوه

چي چنګښي وای کور_ نرکی وای مقر

چي چنګښي وای غار ، ترکی وای کندهار

چي څوک دي ونه پوښتي مه ګډيږه

چي څه درپوري وينم ، ګوړي غوندي دي وينم، چي څه نه درپوري وينم ، هرګز دي نه وينم