پښتو متلونه

توتکۍ وای بې ازاره ده ، ويل د ځمکي د چنجيانو وپوښته

تور په توره شپه اخله ، چي سور وينې سين مه اخله . ( مراد ځيني غوا يا غوايی دی دا د بزګرو متل دی )

تور د تور دی ، ژيړ د نجنو دی

تور سپی د اوزګړي په بيه خرڅېږي

توره کښلې ، کونه کښلې

توره په اصيل والي غوڅه کوي

توري نور ځوانان وهي ،منصب سدو وخوړی

توري چرګي سپيني هګۍ اچوي

توزنه هيله د خدای د کرمه وتلی ده

توکل نر دی ړ اندېښنه ښځه

توکلي ناړي خولې ته بېرته نه اخيستل کيږي

ته څه سخندر سخندر لرې ، چه نه اورې نارې

ته ښه سړی ئې د پلار دي دامانه کړی

ته کښته سه ، آس ماته راکه

ته مي بزې واهه ، زه به دي روژې واهم

ته هم اسيوان زه هم اسيوان ، ته واماته واغزل ووايه

تېغ په جوهر خوارک کوي

توکلې ناړې بېرته نه اخيستې کېږي

تماشبين د نښې منځ وولي

تور بانجان بلا نه وهي

تر چاړۀ لاندې هم ساه سته

تر ورخ تېرې اوبۀ بېرته نه راګرځي

تيږۀ راځي ،راځي دخوار پر سر لګېږي

تۀ زما دارو ، او زۀ ستا دارو !