پښتو متلونه

په زهيرو زړو ګوتي مه واهه

په ژرنده کي دي شپه شه د زوم کره دي مه شه

په سات کي تل خوابدي پېښېږي

په سپکو سپکتيا ، په درنو ددروند تيا

په سپين سر ، مزل پر سر

په سپي زوی ، تل پلار ښکنځلی وي

په ستړي مشي د چا څه شي ، زړه ئې ښه سي

په سترګو ګوري ، په زوی لوړي

په سړو کي توپير دی ، څوک لعل دی څوک کوټ کاڼی

په سلو وهلی ښه دی ، نه په يوه پړ

په شلومبو که چاغېدلای ، غړکه به چاغه سوې وای

په شيدو سوی مستې پوکي

په شمله دي شوم غلطه ، کور ته چي دي راغلم يوه اوښه بله کته

په ښادې دي ښاده نه شوم ، په غم دي تور تلبه وسو م

په ښه پردي خپليږي ، ابراهيم د بدو چاري کړي خپل ئې پردي کړل

په غرمو ئې وګټه ړ په سيوري ئې وخوره

په غرمه کي اور بليږي . سورنا چي ورته رقصيږي

په غم پسي ښادي ده

په غمو کي د انا غم غيم

په غوجل کي چي يوه ومېژله ، رنګ ئې د ټولو بد کړ

په کام پسي ناکام دی

په کډؤ کي ئې ډبره اچولې ده

په کولمو کی ئې خواړه وچ ، خبري د غورمچ . ( الغوچ )

په کور کي يو ټک دارو نه لري ، پر ځان ئې نوم غمباره ايښی دی