پښتو متلونه

که تا ويل چې زۀ يم او ما ويل چې زۀ يم ، نه به تۀ يې نه به زۀ يم ،اوکه تا ويل چې تۀ يې او ما ويل چې تۀ يې ،هم به زۀ يم هم به تۀ يې !

که روپۍ وړه ده خو پۀ تول پوره ده

کلی پر نامۀ لري يو خوی تر نورور ښۀ لري

کلی پۀ لېوني پورې خاندي لېونی پۀ کلي پورې

که ولي نه يم خالي هم نه يم

کله کله د سړي پۀ بې خيرۍ کې هم خير وي

که برج نه سو کدانه خو به سي

کوم کار چې پۀ صلاح وي ورکه يي بلا وي

کوتره له کوترې سره او باز له بازه سره

که نن پر ما سبا پر تا !

که غواړې چې رسوا نه شې ، له ټولنې سره همرنګه شه

که غل نه تښتي ، مل دې وتښتي

که ګور ګران دی ، خو د مړي ناکام دی

کارغۀ د زرکې تګ کاوۀ خپل يې هېر شو

کږه خلۀ پۀ سوک سمېږي

که غر لوړ دی پر سر لار لري

که شپه تيارۀ ده خو مڼې پۀ شمار دي

کله ،کله له ړاندۀ هم لکړه لوېږي

که جنګ نه کوې لکۍ خو ببره نيسه

کوږ بار تر منزله نه رسېږي

کُلاله وکړه ،خپله سياله وکړه !

کار نه ده سسته پسته، خوراک ته ده تندرسته

کله وار د ابا، کله وار د ادې

که آغا مري که بي بي، زما دې وي پخه ډوډۍ