پښتو متلونه

چې اوسې پۀ خوی به د هغو سې

چې نۀ وي آدم خان ،تل به يي مري اوښان

چې څنګه مخ ،هماغسې څپېړه

چې عقل يې کم ورکړ ، تل يې غم ورکړ

چاړۀ که دز رو شي هم پۀ نس نه چوخېږي

چې ځې ،ځې ابازو له به راځې

چونګښه له ماره سره تله ، پۀ منځ دوه ځايه سوه

چې چېرې ډب وي ،هورې ادب وي

چې راشي قضا ړندې شي بينا

چې يارانه پۀ شفتالو شوه ، نو بيا ګرانه ده

چرګ دې يم خو حلالوې به مې نه

چې پۀ ما پسې سپره سې ، بيا زما پۀ وينو سره سې !

چې خوب درشي بالښت نه غواړي ،چې زړۀ مئين شي ښايست نه غواړي !

چى جنګ سوړشو ميرى تود شو

چاړه که دسرو ده هسى نه چى دځيګر دمنډو ده

چى اختر تير شى نکريزى په ديوال وتپه

چى بد ګر ځى بد په پرځى

چى غواړى په هغو واوړى

چى او ګره سړيږى ميلم انه ډيريږى

چى زه او ته راځى نو څه دى دقاضى

چاړه چې د سرو زرو شي، څوک يې په نس نه منډي

چرګه مې ناجوړه ده، بانه مې ورته جوړه ده

چې ډول دې وي په څنګ، د وهلو يې څه ننګ

چې غلې غلې باسي، هغه تل کاڼي پرې باسي