پښتو متلونه

چي مېښه زهيره وي ، کټی ئې واهه

چي نغده دي وليدل څنګه دي وخندل

چي نه کوي حبيب ، څه به وکي خوار طبيب

چي نه کار په هغه دي څه کار ؟

چي نه دي وي د موره داسي مه وايه چي وروره

چي نه خوری د باغه ، غم به ئې پر څه خوری غرمساغه

چي نسې تلای وابه دي خلم ، چي نه ځې څه دروکم

چي نه دي وي له ملا ، داسي مه وايه اغا

چي نه لري هلک ، هغه کور دتېغ لايق

چي نه لري سړ ي، نه دي کورت خوري نه غوړي

چي نه غواړم ، هغه مه راپېښوې

چي نه لرې پنګه ، مه کښېنه د چا د څنګه

چي نه مرم لابه واورم

چي نه دي وي د پښته ، دهغو کسانو تښته

چي نه پوهيږي د هغه دوې برخي

چي چي نواله خوري جاناز به وهي

چي نه منې د يار پندونه ، لاس به نسې پر سرونه

چي نه ځيني خلاصېږې ، بړ بړ پر ورځه

چي نوای د خدای زرونه ، د هر چا پس وه خپل کورنه

چي واورې وايه ، چي ووينې مه وايه

چي وخت د ښکار سي تازي ، اسهال سي

چي وخت د ختمې سي ، د يتيم پزه ويني سي

چي وخورې د نر لغته ، داسي به کښېنې لکه اورته

چي ودي نه پوښتي ، مه ګډيږه