پښتو متلونه

پر غوولي کس سندري وايي

پر کورنګ نيمن دانه ډيره ده

پر کور خواري خوړلي ښه دي ، نه د هنجي کُرت او غوړي

پر ګازره نه يم پر خرپ ئې يم

پر لڅه خېټه ئې ملا تړلې ده

پر لوړه وخيژه څار وکړه ، خلک چي کړي هغه کار وکړه

پر ملا ئې لمبول دي بخښنه ئې پر خدای ده

پر نور څه انا نه سوم ، پر خوشاو زه انا يم

پر هغه د يخدای ميلمه که چي مېلمه ئې نه وي ليدلی

پر يوه باندي چي دوه شي ، ړنا ورځ ورباندي شپه شي

پړ مي که ، مړ مي که

پړ هم يوه وراشه لري

پزپرېکړي که شرم درلودای ، د چړې نوم به ئې نه اخيست

پسرلی دی ځان اګا ه که ، ځان ته ژړه غوا پيدا که

پيشي به د اوړو جوړه کړم ، ميو به څوک کوي

پيشي ته دي خدای وزر نه ورکوي ، کې ور کۍ نو د چغوکو تخم به وباسي

پښتون نه دی چي د نوک جواب سوک ورنه کړي

پښتون له غيرته ځان اور ته اچوي

پښو پښو ارمان کاږۍ غالۍ ده

پښې هلته ځي چي زړه ځي ،

پک تر پک پوري ، نو نه چي ماغزه ئې ښکاره وي

پک نه پر سر تار لري، نه په غوړو کار لري

پکه نه سر لري نه ئې په چا اويي

پکي سر په خيال کی ، چي مېړه ئې شاباز خان دی