پښتو متلونه

د پیشي اول ټس ته څوک ځان نه نیسي

د ډم سترګې به تل په نغري وي

دریاب په لپه نه کمېږي

د سپي دم زده کړه، خو کوتک له لاسه مه غورځوه

د ښار دروازې تړلې کېږي، د عالم خولې نه تړل کېږي

دښمني په سلام نه ورکېږي

د غریب په مرګ څوک نه ژاړي

د لندو خټو لږې اوبه دارو دي

د مور يې شړۍ لنګ وګوره، د لور يې شرنګ پرنګ وګوره

د ورځې د توتو په خوړلو شرمېږي، د شپې يې له پچو سره خوري

د وطن په قدر، مسافر ښه پوهېږي

دوه ګوتې مې تورې کړې، په تا خوارې مې پورې کړې

دوه مرغان، یوه يې ځاله، خبر نه دي یو د بل له حاله

د هر چا ښه، د خپل ځان ده

د هر شي خوند په مالګه ښه کېږي، د مالګې خوند به په څه ښه شي

د هوا مرغۍ شل د پیسې