پښتو متلونه

د ناليده چې لور وشوه پۀ ښکلولو يي مړه کړه

د نر زوی ژړا پۀ ځانګو کې مالومه وي

د اوښانو خاوندان دروازې لوړې ساتي

د زړۀ زړۀ ته لار وي

د ډالۀ ږغ ليرې ښۀ ځي

د غلۀ پۀ غرۀ کې هم ځای نۀ وي

د مور پۀ نس کې چا نۀ دي زده کړي

د بل پر ايمان سړی جنت ته نۀ ځي

دنيا پۀ امېد خوړه کېږي

د بې عقله علاج نسته

د پلالې اور تر درمندۀ ځي

د سيال خواړۀ پور دي يا پېغور

د بې غيرته به دکور مېلمه واکمن وي

د ښځې سل کمڅۍ دي ، سل سره بدۍ دي

د سپو کور پر کور بدي وي خوار غريب ته يو وي

دنن کار سبا ته مه پرېږده

د بل پۀ لاس مار هم مه وژنه

د آرمان واتۀ د آسمان خاتۀ دي

دزورور اوبۀ پر پېچومي خېژي

د زورور مې څټ هم خوښ دی ، د کمزوري مخ هم نه !

د لاس تڼاکې مرغلرې دي

د غزني زيارتونه تر خپلو پردو ته ښۀ رسېږي

د بل په قول شرط مه تړه

د بل کار که دې ښه وکه لاس پرې تور، که دې بد وکه مخ پرې تور