پښتو متلونه

د هرې ونې مه خوره د يوې به دې ګنډېر شي

د خوار به پۀ حلوا کې غاښ وتلی وي

د لندو خټو لږې اوبۀ دارو وي

د کور کلي سپی ، د بهر سړی

د پردي کلي ناوې ښايسته وي

د خرۀ لغته ،ملنډه وي

دروغ د ايمان زيان دي

د زمري غار بې هډوکو نۀ وي

د عقل وږی نسته د دنيا موړ

د نوي منګي اوبۀ خوږې وي

دوه غوايي چې ښکر پۀ ښکر شي زيان يې د بوټو کاڼو وي

دوه غوايي چې ښکر پۀ ښکر شي ،زور يې د وښو پرخوا وي

درياب پۀلوټه نه خړېږي

دښمن هغه دی چې اول يې ( هو!) او بيا يي (يه) وي

د غنمو لپاره پۀ زوزو هم اوبۀ لګېږي

د صبر مېوه خوږه وي

د ډوډۍ پر قدر وږي پوهېږي

دوست هغه دی چې پۀ سخته کې دې پۀ ښه راشي

د لاس ګوتې پۀ يوه اندازه نۀ دي

د شپې پای سپېدې راختل دي

د کور جارو ، دبل دارو

د خرۀ مړينه د سپي اختر وي

دوستي پۀ ليرې والي کې ښه وي

دګور شپه پۀ کور نه کېږي