پښتو متلونه

خوله چي اموخته شي ، آس نه دی چي قېضه شي

خونه که مي وسوه ديوالونه خو ئې پاخه دي

خوند د فکرو زيات دئ ، ترخوند د بکرو . ( ځيني وايي : خوند د چکر زيات تر پکر )

خيراتي آس ، غاښ ئې کتل ؟

خېښي په خوښي ، سودا په رضا

خواره چې مَړه سوه ،نو مړه سوه

خوار سړی ، سور يې سپی

خپله ژبه هم کلا ده ،هم بلا

خپل عمل د لارې مل

خندی دغاړې غړوندی دی

خبره کوه د خدای لپاره ، کوتک وهه د ورور لپاره

خپل عيب د ؤلي منځ ، د بل عيب د کلي منځ

خر يار کړه ، مطلب پرې بار کړه

خټکی چې خټکي ته وګوري ، رنګ واخلي

خپل لونه لورمه پټوه

خپله خوله دى هم کلا ده هم بلا