پښتو متلونه

خوار خدای کړې ، سپی چا کړې ؟

خوار سو ، د ټره ونه لويده

خوار سړی ، ابلک ئې سپی

خوار کبرجن ، زوړ زناکار خدای نه بخښي

خواره وږې ، څه به وخورې د سوي دسبزی

خواره بازاري ، هغه ته هغه خواري

خواره سې مکاري . چي هم جنګ کوې هم ژاړې

خواره کی هغه مينځه ، چي د مينځي کونه مينځي

خواره سې چرګي . چي له خياله مستک نه خورې

خواره بدي غواړم نه د ورور د مرګه

خوار هندو دی چه ايمان نه لري

خواره هغه کړې چي ګاللای شي ، بوره هغه کړې چي ژړلای شي

خواري لوي تخت به زه درکړم ، بخت دي خدای

خواري د مړو په شا ده

خواړه د رنګه خوړل کيږي

خواښي پر زوم ريږدي ، زوم پر لور ور پرېږدي

خوري تخت به زه درکړم ، بخت د ي خپل دی

خورئې د ماما د ميني دښمن دی

خورې سوړ سک ټېغ د د پلاو باسې

خوږ به دي کړم ، نو نه تر ځان

خوشي خواري ، دلور په لمسي

خوله په غاښو ښايسته وي

خوله د ي خپله ، ګل په وله

خوله په مميزو مه امخته کوه