پښتو متلونه

خر په پالانه نه درنيږي

خر په اته ، کوټې ئې په شپېته

خر په وهلو نه آس کيږي

خرپه غره کي بوعلی دی

خر په سبا څه خبر

خر نه دی کچر دی ، په پوري د خره سر دی

خر چي تر خره پاته شي ، غوږ ئې پريکه

خر چي پردانه مړ سي شهيد دی

خر چي تر مکې ولاړ سي هغه خر دی

خر دباره سره خوري

خر که مري ، ديګان به وړي

خر له باره ولوېدی ، دګوزو ونه لويده

خر وځان ته حيران و ، خاوند ئې بار ته

خرې موري ، خوږې موري

خر هغه دی ځل ئې نوی دی

خره ته دي خدای ښکر نه ورکوي ،که ورکي د غويو نسونه به څيري کي

خره ته ئې ويل زوی ته وشو ؟ ده ويل څه ئې کوم هغه به خپل بار وړي ، زه به خپل

خره ګله که ، بيا ګله که

خلګ په ليوني پوري خاندي ، ليونۍ په خلګو پوري

خوار چي خوار سي ، باک ئې نشته .عزيز کرده سړی چي خوار شي تل دي ژاړي

خړ سپی د شرموښ ورور دی

خوار په خپله خواري نه شرميږي

خوار تلتک نه درلوده ، چي پيدا ئې کړ ، تر غرمې پکښي پروت و

خوار کبرجن د خدای دښمن دی