پښتو متلونه

اول ځان پسى جهان

امانت ځمکه هم نه خيانتوي

انسان تر کاڼى کلک تر ګل نازک دي

اوبه په ډانګ نه بيليږى

اوبه له سره خړى دى

اوبه به تيرى شى کاڼى پاتى کيږى

اوسپنه پر اوسپنه ماتيږى

اوښ په بډه نه وهل کيږى

اول زده کړه بيا کوژده کړه

انتظار له وژلو زيات دى

آسمان چى څومره غريږى هومره نه وريږى

اصيل ته اشارت کم اصل ته کوتک

اختر پټ ميړه ندى

ابا مه ګوره خورجین يې ګوره

آسان يې نالول چونګښو هم پښې پورته کړې

انا مړه سوه تبه وشلېده

اوښ که هر څو نه لوی دی الوتې نه سي