پښتو لنډۍ

كه ځان په سلورنګوجوړكړې
چې مرګ دوبولي په تابه ګوته ږدينه

كوڅه كې اودريږه شيرينې
په ماذيګركې به ضرورهلته درځمه

كوڅه كې بياليلاولاړه
دخوار مين ديدن ته سترګې غړوينه

كوڅه كې ژاړي په سلګوشوه
دچاتصويرته سپينې اوښكې تويه وينه

كوڅه كې ښكته پورته مه ځه
څوك به خبرشي اورسوابه شومينه

کابل ته مه وايه چې وران شې
کابل کې شته دی پښتانه ببر برېتونه

کاغذ ليکلی ترېنه واخلئ
د ننۍ زمانې يار دی ټګ به وينه

کاغذه داسي وخت کې ورشه
چې دماښام په ډوډی ناست وې وژاړينه

کاغذه لاړ شه په هوا شه
اول ترې ځار شه بيا پرې وايه سلامونه

کاغذه لاړ شه په هوا شه
په عاشقانو باندې وايه سلامونه

کاغذه والوزه شاهين شه
له خنداشين شه بيا پری وايه سلامونه

کفن مې کلک وګنډه مورې
د ځوانۍ ټول عُمر پدې کې تېرومه

کله خفه کله غصه شي
زما اشنا د ماشومانو خوی کوینه

کله دې غم راباندې بار شي
کله دې مينه په درندو کاڼو تلمه

که اختر راشي یار مې نه وي
له خندا ډکه خوله به چا له ورکومه

که ته ر يښتيا پر ما مين يې
د ګودر غاړه اجاره واخله مينه

که ته مې روغ ليونۍ نکړی
بيا مې د بنګو پياله مه بوله مينه

که ته مې روغ لېونی نه کړې
بيا مې د بنګو پيالۍ مه بوله مينه

که ته مې روغ لېونی نه کړې
د خومارو سترگو به اوباسم سيخونه

که تور اوربل مې ميراتيږي
په وطن جنګ دی جانان نه منع کومه

که د دولت ناچاري نه وای
ما به جانان په تول د سرو اخيستی ونه

که د زلمو نه پوره نشوه
ګرانه وطنه جنکۍ به دې ګټينه

که د يدن کړی ګودر ته راشه
زه به منګۍ په لپو ورو،ورو ډکومه

که د ځوانۍ دوران مې تېر شي
دومره به پاتې شي چې تا پرې ځورومه