پښتو لنډۍ

چې پېغله لور يې په کاله وي
د هغه کور سابه جواری مزه کوينه

چې څانګه ماته شي ګل وچ شي
زولفې چې ماتې شي لا وسپړي ګلونه

چې څوك له خپله ځانه دروندوي
ټولې دنياته ددراندۀ ګومان كوينه

چې چېرته ته وای هلته زه وای
نصيب تقدير مې له تا لرې ګرځوينه

چې ژوندون وي جانان به راشي
چې ژوندون نه وي بيابه نه وي ديدنونه

چې کله کله راپه ياد شې
دېوال ته کېنم ځانته غلی وژاړمه

چې کلي واله مې ګڼلې
ځکه مې سوال د سپينې خولې درته کاونه

چې یوړم یوړم اوبو یوړم
چې بې ګودره ګډېدم اوبو به وړمه

چېرته عاشق سړی ولاړ دی
ساړه ساړه اسويلي کړي باد يې راوړينه