پښتو لنډۍ

چې سر زما وي څنګل ستا وي
مزه به دا وي چې ويده د عمر شمه

چې سور پرتوګ دې وکړو
نور يې زمونږ دکلي منع کړه چې مرمه

چې سپينه خوله ورسره نه وي
په تش ديدن مې کله زړه طاقت کوينه

چې سړی هر څومره پښتون شي
زړه چې مئين شي پښتو ټوله ترېنه ځينه

چې عاشقي يې کړې نه وي
د پادې خر دی سبا ځي بېگا راځينه

چې عاشقي يې کړې نه وي
هغه به څنگه د ايمان دعوه کوينه

چې فکر بند په زولنو کړم
چې رانه خلاص شي برابر جانان له ځينه

چې قسم وخورم بيائې مات کړم
مينې د يار وعده خلاف د جهان کړمه

چې ما او تا سره جدا يوو
په اور دې وسوزي د دواړ قسمتونه

چې ماز د يګر شی زړه مې ښه شی
په ګودر حوړ شی د منګيو کتارونه

چې مازد يګر شی عاشقان ژاړی
چټه له خياله منګی وړی په ګودرونه

چې مازديګر شي ښکته لمر شي
په چا اختر شي څوک د غم نارې وهينه

چې مازديګرشي زړه مې ښه شي
په ګودرجوړشي د منګيوقطارونه

چې مسافر جانان رانغى
که جهان ډک له اخترو شي څه به يې کړمه

چې مې د تورو سترګو وار و
د چا به کار و چابه هسې غږ کوونه

چې مې په جېب کې دولت ډېر و
خپل مې لا څه چې د پردو خپل شوی وم

چې هديره باندې تيرېږې
زما مزار ته مخ راواړوه مينه

چې وعده وکړې پوره يې نکړي
ژبه يې پرې کړې چې وعدې پرې نه کوينه

چې وي پښتون اوپښتونكړي
داسې كسانوته به ګورې كړنګونه

چې يوړم يوړم اوبو يوړم
چې بې ګودره ګډ يدم اوبو به وړمه

چې په مرض مې نه پوهېږې
طبيبه مه ګوه زما د لاس رګونه

چې په ژوندون مې په کار نشوئ
که مې د قبر مجناور شې څه دې کړمه

چې په ښايست مې خفه کيږې
نور به د ځمکې خوب کوم چې ژېړه شمه

چې پېغله لور يې په کاله وي
پس د ماښامه دې پنځډزی ګرځوينه