پښتو لنډۍ

پرلوړه مه کېنه مينه
ځان بۀ رسواکړې مابۀ ورک کړې لۀ وطنه

پرلوړه مه ګرځه کوترې
بازدې رنځورکړدزړۀ ويني تويوينه

پرلوړه وخېژه څاروکه
چې دپردېسوکډې چېرې اړوينه

پرلوړوغرو درپسې ګرځم
نۀ مې ديدن شي نۀ مې لږشول غمونه

پرلوړوغروبۀ سره خېژو
پۀ زنګنوبۀ ژېړګلونه ماتونه

پرمادمهرنظروکړه
سنګ فارس بدن مې خاورې اېرې شونه

پرمادې زرښندلي نۀ دي
چې دڅراغ پۀ رڼاغواړې ديدنونه

پرمادې ځوانه ځواني اورکړه
پرتادې اورشي دځوانانومجلسونه

پرمادې کلی ګوماني کړ
ناترسې مه خوره دمنګي لاندې څرخونه

پرمارڼاورځ توره شپه ده
چې رانه پټ شي ستادسپين مخ ديدنونه

پرمالابادددنيالګي
پريارمې پرېوتل دخاوروانبارونه

پرماهغه ورځ داخترده
چې شيرين يارمې دډولۍ پۀ مخ کې ځينه

پرمخ دې بيا سرخي پيداشوه
لکه پرواوره چې دوينوڅاڅکي وينه

پرمخ دې څاڅکی دباران دی
ماخوګومان دمرغلروپرې کاونه

پرمخ مې اوښکې دغم راغلې
داشناغم پرمخ څپېړې راکوينه

پرمخ مې سرې اوښکې بهېږي
دسروياقوتومهماني اشناته وړمه

پرمخ مې سېل داوښکو راغی
دزړګي صبربۀ مې يوسې څۀ بۀ کړمه

پرمخ مې مه وهه ظالمه
دژړاډکې سترګې چاته واړومه

پرمخ مې وروژبه راکاږه
مخ مې تنکی دی ستالۀ ژبې سره ځينه

پرمخ مې پشم دخولودی
نۀ پرې پوهېږم چې خولې دي که ګلونه

پرمخ مې ډېرې اوښکې راغلې
دپخواني اشنا رويبارمې وليدنه

پرمخ مې ژرژر کفن خپور کئ
ناوخته کېږي اوس بۀ لوی سفرته ځمه

پرمخ يې داسې پرهارکېږده
چې دمالت نجونې يې راشي پۀ پوښتنه

پرمخ يې داسې پرهارکېږده
چې دغرمې خولې پرې ډنډ ولاړې وينه