پښتو لنډۍ

پردی وطن دی زړۀ مې تنګ دی
ماته رخصت راکړه چې خپل وطن ته ځمه

پردی وطن پۀ هرچاغم وي
ماپۀ پردي وطن کرلي دي ګلونه

پردېره ته راشه زرګره
هلکان ګوتې جوړوي نجونې ششتونه

پردېس ځوانانو سره خوند کړي
چې جنکۍ په سفر ځي ارمان راځينه

پردېسان ټوله راايله شوۀ
لالی رانغی واورې پرېوتې پرغرونه

پردېسه وخته وغروته
سترګې يې څارکړي زړۀ يې غم غلطوينه

پردېوال دوې کوترې ناستې
يوه کوکوکړي بله ځان سمبالوينه

پردېوال مه ږده قدمونه
خلک پوهېږي بيابۀ وايې تومتونه

پردېوال نيمه راښکاره شوې
پۀ نيمايې صورت مې اورولګېدنه

پردېوال هسکه شه خولۀ راکړه
يوهمزولتياده بل مين درباندې يمه

پرزړۀ بۀ لويۀ تيږه کېږدم
داستالۀ لورې بۀ يې ورو ورو صبرومه

پرزړۀ سوری ترې کورته راغلم
دجانان بدمې پرلېمومنلي دينه

پرزړۀ مې اور دګرګو بل دی
داوسيلوپرځای سکروټې تويومه

پرزړۀ مې باردغم انباردی
هسې مخلوق ته پۀ خنداولاړه يمه

پرزړۀ مې ته بانې مې نورې
کلي کې ګرځم ماشومان کرارومه

پرزړۀ مې خاورې کوټنۍ شوې
اغزي پرې شنۀ شوۀ اوس مې خوب ته نۀ پرېږدينه

پرزړۀ مې خښ دغم خنجر دی
چې مې رايادشي دليلا شينکي خالونه

پرزړۀ مې ستادجفا غږ دی
پۀ تورلحدکې بۀ ښېرا درته کومه

پرزړۀ مې سرې منګولې کېږده
کۀ دسرسام پۀ تبه پروت يم روغ بۀ شمه

پرزړۀ مې شنه پيشو لګياده
وينه يې وڅکه اوس هډوکي شپېلوينه

پرزړۀ مې شنې لوخړې راغلې
لکه پۀ شين اسمان چې ورېځ راغلې وينه

پرزړۀ مې غبرګې ګوتې کېږده
چې غم پرما او که تا ډېردی مينه

پرزړۀ مې غم سترګې مې ژاړي
باڼۀ ولاړ دي اوښکې غواړي رخصتونه

پرزړۀ مې غم غم انبارانباردی
عمرمې خواردی چې لۀ ياره جدايمه