پښتو لنډۍ

پر ما دی ځان د انځر ګل کړ
بوی دی راځي ګل دی په سترګو نه وينمه

پر ما هغه ورځ اختر ده
چې شیرین یار مې د ډولۍ په مخکې ځینه

پر مورچل نيغ ورځه ټيټ نشې
ښايسته ځلمي له مرګه څنګ نکړي مينه

پر چپرکټ راسره کېنه
پر صراحي غاړه مې واچوه لاسونه

پر ګودر سپینه سینه اوري
په لاره تېر یدم و دې ویشتمه

پر ګودر نښه راته کيږده
د ما زد يګر اوبو له ځم وا به يې خلمه

پر ګودر نښه راته کېږده
د مازدیګر اوبو له ځمه وا به یې خلمه

پر ګودر څه بلا لګيږی
چې کشر ورو يې بدرګه ورسره ځينه

پر ګودر ګڼي ونی کیږده
چې شا ليلا منګی په سوری ډکو ينه

پر ګودر ګڼې ونې کېږده
چې شا لیلا منګی په سیوري ډکوینه

پراخندګل مې سلام وايه
زماجانان راته راپرېږده چې راځينه

پرادې موريې سلام وايه
پرمېراتي بورجل مې وکرل ګلونه

پراشناسپين کفن غوړېږي
پرماورېږي دسکروټو بارانونه

پراوبۀ خوردې زلفې پرېولې
پرنري باد يې وچوې رنځوردې کړمه

پراورخوهلته سړی سوزي
چې يومين وي بل پرواپرې نۀ کوينه

پرايوب خان مې سلام وايه
دادی جانان مې کومکي درولېږنه

پربام خوهسکه ټيټه کېږې
دزنې خال دې پۀ پرچال وسولاونه

پربام دي شنې کوترې ناستې
زمادزړۀ کوتره نه شته مړه بۀ وينه

پربام ولاړه يم زنګېږم
دخوبه نۀ يم ديارغم مې زنګوينه

پربام ولاړه يې نازکې
مرګی دې هېر دی که دخوب نن زنګوينه

پربام ولاړې هوادارې
مرګی دې هېردی پۀ اوربل وهې لاسونه

پربل وطن مې نه لورېږې
کۀ دنوکرورسالې درپسې ځينه

پربلۍ لوڅ مخ مه درېږه
سپوږمۍ شرمېږي مخ پۀ ورېځوپټوينه

پربېلتانۀ بۀ روغه نۀ کړو
بېلتون ظالم دی مااوتاجداکوينه