پښتو لنډۍ

پۀ ظاهرروغ ښکارم عالمه
پۀ پټه زۀ داشناغم لېونۍ کړمه

پۀ ظاهرناسته مې دلې ده
زړۀ مې بلبل ناستی دګل سره کوينه

پۀ عسکرۍ دې خفه نۀ يم
خدای دې سربازکړه چې نيک نامه شې مينه

پۀ غم شريک جانان مې وليد
دخوږزړګي زخم مې بېرته ناسورشونه

پۀ غم غمجن درپسې زۀ شوم
پرسپينه خولۀ دې غمازان غوټۍ وهينه

پۀ غم پيداپۀ غم کې لوی شوم
پۀ غم مين پۀ غم بۀ خاوروته ورځمه

پۀ غم پيداپۀ غم کې لوی شوم
وړکوټی مړوای چې مې نۀ ليدی غمونه

پۀ غم کې تانه کمه نۀ يم
کم عقله نۀ يم چې بۀ کلي خبرومه

پۀ غوړېدلي سرمين شوې
بيامې توبه ده سربۀ نۀ چوټي کومه

پۀ قدبالا پۀ حسن پوره
پۀ ځان مغروره چاته نۀ ګورې مينه

پۀ قدبالاپۀ منځ کې لمره
پۀ مخه راشې تل سلام درته کومه

پۀ قسمت کښلي بۀ نورنۀ شي
کۀ وچې ونې زرغونې پۀ اوښکوکړمه

پۀ قلم سل ځله شاباس دی
چې درددمينې پۀ کاغذبيانوينه

پۀ لاالله مې دې قسم وي
چې بۀ داستا لۀ يارۍ وانخلم لاسونه

پۀ لويوغرودخدای نظردی
پۀ سريې واورې پۀ لمن زېړي ګلونه

پۀ لويوغرونوکې مې مېشته شوه
غنچې دګلوبۀ اشنالره لېږمه

پۀ ليدومينه نۀ ماتېږي
څويې دسپينې سينې تاونۀ کړې لاسونه

پۀ لېونتوب دې نۀ وېرېږم
پۀ زړۀ مې ګرځې تومتي نۀ شم جانانه

پۀ مادې دوه فساده وکړل
يودې مين کړم بل دې ورک کړم لۀ وطنه

پۀ مادې څۀ احسان دی وايه
څوک چې ياري کړي زحمتونه قبلوينه

پۀ مادې څۀ وکړۀ چې لاړې
ځان دې پخپله بې ديدنه کړمينه

پۀ مادې څۀ کړي دي خدايه
چې نوردې ګل کړۀ زۀ غوټۍ ولاړه يمه

پۀ مادې څۀ کړې بلاده
پرمخ مې غبرګې اوښکې ځي خوله درکومه

پۀ مازيګردې کډې باروې
پۀ مازيګردګناه ګارو کډې ځينه