پښتو لنډۍ

پاس پۀ هواراشه جانانه
داکوزې لارې بېلتانۀ نيولې دينه

پاس پۀ کمرۀ ولاړې زرکې
بازمې رنځوردی لۀ خولې وينې تويوينه

پاس پۀ ګودردپېغلوجنګ شو
دسورسالومېرمنې ماتې ګډوينه

پال ګرته لاړم پال مې وکوت
زماپۀ برخه يې راوښودل غمونه

پالنګ دسرونالۍ دزرو
ليلادسروزروغنچه خوب پۀ کوينه

پالنګ ديارسره ښۀ ښکاري
نۀ مې خوښېږي دابې ياره پالنګونه

پام کوه واردې خطانۀ شې
دګلوڅانګه دې پرسرولاړه يمه

پانسۍ دزلفوماته راکړه
زۀ بېلتانۀ پۀ مرګ خوشاله کړم مينه

پاولی ديخ سينه دې تخت دی
چې درنژدې شم زړۀ مې يخ لاندې کوينه

پاولی دې يويوټک وهلی
دهرپاولي لاندې دې اوردی وېې سومه

پاچائي تخت مې پۀ کار نۀ دی
جانان دې لوکړي زۀبۀ وږي ټولومه

پاچائي تخت مې پۀ کارنۀ دی
مادې ديارلۀ څنګه نۀ جداکوينه

پاکه مولا که ته يې واخلې
سړی سړی نه دی په بند يې ناسته يمه

پای يې ګلونه پرليلاهرڅوک مينېږي
سخ دهغودی چې ليلاپرې شي مينه

پتنګ خويوځل شهيدشوی
افرين ماته چې مدام سوزم مينه

پتنګ پۀ خاص څراغ مين دی
ښايسته خولمردی ځان پرې نۀ کبابوينه

پتنګه خاورې دې پۀ سرشوې
شموته جوړشوۀ پۀ ښيښوکې مقامونه

پتڼ لۀ شمعې پۀ څنګ نۀ ځي
زۀ بۀ ديارله غمه ولې پرڅنګ ځمه

پتڼ لۀ ما نه زده کړه وکړه
ځکه خپارۀ وزرونه شمعې له ورځينه

پتڼ پۀ منځ دبازارراغی
شمعې مخ پټ کړويلې نۀ دې پېژنمه

پتڼه راشه کۀ پرې سوځې
ستاداجل شمعه پۀ لاس کې ګرځومه

پخوا به کله کله غم وو
اوس د غمونو قافلې راسره ځينه

پر زلفو وروږمنځ راکاږه
هلته زما دزړګي کوردی وران بۀ شينه

پر لارې ځم ټوله زنګېږم
دخوبه نۀ يم ديارغم مې زنګوينه