پښتو لنډۍ

په غم کې ستانه کمه نه يم
لېونۍ نه يم چې به کلي خبرومه

په غټو سترګو دې مين شوم
ځکه مې غټې غټې اوښکې په مخ ځينه

په لاره تلې مخ دې راستون کړو
د ظالم لورې په ګولۍ دې وويشتمه

په لاره تلې کږه وږه شوې
د ډېره خاله دې زېړ ګل وشرماونه

په لوی ګودر دی څڼی پری ولی
په نری بادی يې وچوی مين دی کړمه

په لویو غرو د خدای نظر وي
په سر یې واورې په لمن یې زیړ ګلونه

په لښتي ټوپ کړه بيا راټوپ کړه
چې د اوربل روپۍ دې ګډې وډې کړمه

په ما دې ټول کلی خبر کړ
په تا دې يو دا دا خبر دی زړه دې چوينه

په ما دې ځوانه ځواني اور کړه
په تا دې اور شي د همزولو مجلسونه

په ما دې کړې څه بلا ده
چې دې د در خاورې په جېب کې ګرځومه

په مخ دې شړک د زلفو راکړو
ځکه مې اوښکې د ملالو سترګو ځينه

په مرک به دواړه سره مړه شو
ارمان مې دا دی چې به وړاندې وروسته شونه

په مرګ به مرم پاتې به نشم
ګور ته به يوسم ستا رټلي ځوابونه

په مرګ دې نه مري جانان خوږ دی
په رنځ دې پرېوزي چې پوښتنې له ی ورځمه

په مرګي وران شې کمپيوټره
ځوانان زمونږ مينه پر تا باندې کوينه

په مرگ به مړ راپسې نشې
دا لباسي اوښکې د هر چا په مخ ځينه

په مسافرو مې زړه نه سوو
اوس مې پرې سيزې چې مې يار مسافر شونه

په ناعلاجه مرض پروت يم
په اشنا دوه قدمه ګران دي نه راځينه

په نيمه شپه دې بېرې راوړې
بېرې دې نه خورم ما توتان خوړلي دينه

په نيمه شپه راشه جانانه
د زړه تمبې مې نيمکښو پرې ايښي دينه

په وطن ننګ وکړه شهيد شه
تاريخ به ستا په ننګ ناموس فخر کوينه

په وينو رنګ توره دی راوړه
رايشه په سرو شونډو ئې زه در پاکومه

په وينو سور لکه ګلاب شه
پښتنې ناوې به دې تور اوربل کې ږدينه

په يار مې ترخې زرغونې شوې
زه يې د ديدن په تمه يم چې رابه شينه