پښتو لنډۍ

مورې کوچيانو ته مې ورکړه
کنډک کنډک مستې به خورم غټه به شمه

موزي په مينه څه پوهيږي
په نس ئې موړکړه ترسهارکوي خوبونه

مياشت د اختر ښكلې ښكاره شوه
ربه اوس تږې د جانان دديدن يمه

مين زړګي ته مې سلام دی
چې تمامي عمر په صبر تېرومه

مينه د مينې پيدا کيږي
په مينه مينه دې کتل مين دې کړمه

مينه دروغو زړونوكاردى
زموږه زړونه غريبۍ وژلي دينه

مينه له مينې پيدا کيږي
په مينه مينه دې کاته مين دی کړمه

مينه په تلو راتلو زياتيږي
کله راځه کله به زه درځم مينه

مينه په تګ راتګ زياتيږي
مونږ کره مه راځه چې زړه دې صبر شينه

مينه کې هر څه هر څه کيږي
په تا يوه خبره راغله هېر دې کړمه

مينې دې داسې لېونی کړم
په لاره ځم خپل او پردي نه پېژنمه

مَينه يم منکره نه يم
که شينکۍ خال مې د چړو په څوکو ځينه

مړ مې د يار په کوڅه يوسئ
چې د نجلۍ د دادا يخ شي اندامونه

میاشت د اختر ښکلې ښکاره شوه
ربه اوس تږی د جانان د دیدن یمه

مینه د دوو پېغلو مزه که
دوئ به سیالي کړي خولې به تاته درکوینه

مینه دي پټه پاتې مه شه
رب دي رسوا که چې تاوان درباندي شمه

مینه مي پټه درسره ده
پښتانه کله په ښکاره مينه کوینه