پښتو لنډۍ

زه چې سهر د خوبه پاڅم
د کليمې سره دې سمه يادومه

زه چې سهر له خوبه پاڅم
اول سلام د کبرجن اشنا کومه

زه چې ماشوم ومه پاچا وم
اوس چې زلمی شوم د غمو ټيکه دار شومه

زړه خو مې يو و چې تا يوړو
کدو خو نه دی چې به ونيسي ګلونه

زړه مې د خولې په وينا نه دی
که نصيحت ورته سبا بېګاه کومه

زړه مې د سترګو ګيله من دی
چې ديدن ته کړې زه عبس غم تېرومه

زړه مې د مينې خزانه ده
پکې پراته دي د خواږه جانان غمونه

زړه مې داستا خبرو تور کړ
لکه د ژمي دود چې تور کړي ديوالونه

زړه مې داستا خبرې غواړي
لکه للمې غنم چې غواړي بارانونه

زړه مې دورانې کلا برج دی
د غم چيچڼي پکې خالې جوړوينه

زړه مې دې ستا په غيږ کې وچوي
چې دچرمو کميس دې رکګ په وينو شينه

زړه مې سوری لکه غلبیل دی
د یار غمونه پکې رو رو چڼوومه

زړه مې ماشوم دی نه پوهيږي
په نيمه لار کې رانه غواړي ديدنونه

زړه مې ماشوم شو راته ژاړي
له مانه غواړي د سورکو شونډو سرونه

زړه مې نري درزونه وکړ
لکه ديوال چې زلزلې وهلی وينه

زړه مې په تورو غرو مين دی
د تورو غرو مزل کوم ژړا راځينه

زړه مې په توپو نه نړيږي
ستا په وړو خبرو دړې وړې شينه

زړه مې په تیر حسن مین دی
تیرې چړې مې له ځيګره وتې دینه

زړه مې په شنو سترګو مين شو
د شنو جنډو زيارت ته ځم چې رضا شينه

زړه مې په هغه وخت کې بد شو
چې ور دې پورې کړ ځنځیر دې واچاوونه

زړه په مثال دسوداګردى
چې چېرته خوښ شي هلته واړوي بارونه

زړګي ته ډيرې پلمې اوکړم
ديارسرې شونډې په پلمونه هيروينه

زړګيه خدای خبرکه روغ شې
د کږو وريځوپه خنجرخورې ګوزارونه

زړګيه دا دې زما حال کړ
د يار کوڅه کې د ديدن غواړم خيرونه