پښتو لنډۍ

زلفی يې بیيا پر مخ خوری کړی
د ماز د يګر ګودر له څی ځان سنګارو ينه

زما اختر به څه اختر وي
په داسې ورځ چې زه له یاره جدا یمه

زما او ستا ترمنځ شو غرونه
سپينې سپوږمۍ ته سلام کړه سلام به کړمه

زما جانان د کوچو سپين دی
د پيرنګي سره نوکر دی تور به شينه

زما جانان ګل د خاټول دی
عالم پرې ټول دی ماله ځای نه راکوينه

زما جانان ګل د پروتې
نرۍ يې ګوتې ميرزايي راته کوينه

زما د حاله خبرداره
پروردګاره زما واوره فريادونه

زما د زړه ارامه راشه
په تمامي جهان اخترپه ما غمونه

زما د زړه توتي کم عقله
ته په تنکو څانګو کېنې ماتې به شينه

زما د زړه دښتې ګله
خزان دې هر وخت په سپرلي رژوینه

زما د زړه ناپايه غمه
اور دې چې هرڅه پټوم لوګۍ دې ځينه

زما د زړه ناچاره رنځه
نه دې دارو شته نه دې حال ويلی شمه

زما د زړه په سر يې ليکه
هېر به مې نشي که مې خاورې شي هډونه

زما د لرې وطن ياره
رب دې سپوږمۍ کړه چې دې وکړم ديدونه

زما د مينې کور دې وران کړو
غمازه ما درسره څه بد کړي وونه

زما د وينو رنگ دې ورکړ
د سور سالو دې هر ځای کيږي صفتونه

زما د يار داسې خندا ده
د سلو کالو مرور پخلا کوينه

زما د يار وربل يې وران که
سيلۍ په لاره د ړندو په شانتې ځينه

زما د ځايه نصيب کم دی
چې په کتاب د سکندر ګورم فالونه

زما دې زېړی شي ستا دې تبه
په طبيبانو به جوړه گرځو مينه

زما دې ځوانه ځواني اور کړه
په تا دې اور شي د همزولو مجلسونه

زما دې څه وکړل چې لاړې
نری نری زړګی به ستا راپسې چوينه

زما لاليه لېونيه
ته لېونی شوې زه دې هم لېونۍ کړمه

زما له یاره ګیله کیږي
د لوی اختر مبارکي نه راکوینه