پښتو لنډۍ

دا به له ما نه پوره نشي
چې هر ساعت دې په جرګو پخلا کومه

دا خو انصاف نه دی جانانه
چې دې مين کړم اوس مې نه کړې تپوسونه

دا خو د استا د يارۍ ټس دی
چې په زېړي مازديګر کډې بارومه

دا خو مې زړه دی چې لا ټينګ دی
دومره غمونه دريابونه وچوينه

دا دا مې نه درکوي تاله
راشه زما په دا دا وکړه تعويذونه

دا ستا به هېر وم که په ياد وم
زه چې قدم په قدم ږدم تا يادومه

دا ستا د دوه ورځو خندا وه
زه به ژړا درپسې ټول عمر کومه

دا ستا په سترګو کې پيريان دي
چې په تا راشي غوټې ماله راکوينه

دا ستا په مينه مې سوگند دی
ما دې خدای نه لري چې تا به هيرومه

دا سر تړلې مور دې مړه شه
چې پيشو ميو کړي دا به نېغه ناسته وينه

دا سر تړلې مور دې مړه شه
د ورځې خوب کړې د شپې تا رانه ساتينه

دا سرې منګولۍ نری غاړه
ګودر ته لاړه برګ منګی ترخکې وړينه

دا لېونی لېونی ګرځه
په چم کې ګرځه چې ډاډه درباندې يمه

دا ما پخپله په ځان کړي
که مې ددې نه حال بدتر شي خوښ پرې يمه

دا مخامخ دېواله پرېوزې
تانه پناه دي تورې سترګې شنه خالونه

دا موزيګۍ د اوړو ګوډۍ
چې په څپيړه ئې وهم دوړې ترې ځينه

دا نازولې لور د چا ده
چې هر سبا توروي سترګې ږدي خالونه

دا نيمه شپه ده ټپې خوند کا
څوک به مين وي څوک به ورک له ملکه وينه

دا هره مور به ځامن راوړي
د احمدشاه په شان به لږلږ پيداشينه

دا پخوانۍ مينه دی نشته
لکه د زرو ګونګرو شور به دی کونه

دا پخوانۍ مينه دی څه شوه
لکه ښامار به تاويدی په ديوالونه

دا په ځير ځير چې درته ګورم
ما درکې نښې د يارۍ ليدلې دينه

داده ګودر غاړه راواخله
لکه زخمی هيلۍ په ډبکې ناسته يمه

داسري منګولی نرۍ غاړه
لکه کو تره په مکيز ګودر ته ځينه