پښتو لنډۍ

د جنکو کاپرې سترګې
لوګی بهانه کړي ژړا يار پسې کوينه

د جنۍ څانګې وانګې ونه
ربه زمونږ په کور يې راولې خاښونه

د خولې مې تورې وينې لاړې
زه د هجران ښامار په زړه خوړلی يمه

د خپل وطنه به دې ورک کړم
ما په ملالو سترگو ډير ورک کړي دينه

د دنیا داسې زنده ګي ده
نن بادشاهي ده سبا خیر غواړي مینه

د دې ګودر غاړې ته ګوره
نرۍ لګې دې پېغلې زړونه ودیتوینه

د روغيدو تمه مې نه شته
جانان په غشو د بڼو ويشتلی يمه

د روژې هر ماښام اختر دی
ټوټې، ټوټې د پېشلمي د لاسه یمه

د ريبارانو ځای جنت دی
خدايه زما ريبار له ورکړې دوزخونه

د ريبارانو ځای دوزخ دی
خدايه زما ريبار له ورکړې جنتونه

د زلزلې پشانتې راغلی
زه دې محفل کې د خبرو وويستمه

د زلفو تار مې اوبو دروړو
په غم شر يکه مينه نيسه ګودرونه

د زړه دپاسه مې امبار شه
د جانان غمه د عمرونو ځای دې يمه

د زړه په سر مې زخم جوړ شو
په مړاوو سترګو اشنا ورکړه ټکړونه

د زړه په سرمې اغزۍ مات شو
نه ئې ويستۍ شم نه ئې درد زغملې شمه

د زړګي سره ناچاري ده
مين په تا يم ناز د ډيرو خلکو وړمه

د سترګو جنګ دی ورته ټينګ شه
کاږه واږه باڼه په زړه ويشتل کوينه

د سر ويښته دې ښاماران دي
دا دواړه څڼې منګري خوړل کوينه

د سور سالو مېرمن ته وايه
نور دې د ژوبلو زړگو نه اخلي ازارونه

د سپينې خولې قيمت دې وايه
که سر پرې درکړم باقي دار به څومره شمه

د سپينې خولې ياران دې نور دي
شفتلو پنډو ته دې زه نيولی يمه

د طالبانو دا عادت دی
د وظيفې سره مې ګوتې تاووينه

د غرغرې ميدان ته راشه
سبا مې ستا په تهمت دار ته خېږوينه

د غرور جام به دې نسکور شي
په عاشقانو باندې مه کوه ظلمونه