ستا مینه مې زړه کې زړه مې پاتې شو حسینه کې

عشق دې لیونې کړم زه په دې دنیا رنګینه کې

ټول په ننداره ئې سپوږمۍ او که ستورې وو

مینه مې ښکلې، ګلاب رنګ وه په سپینه کې

مینه پښتنه ده له هر چانه دا پښتو غواړي

مه بوله پښتون چې مینه پریږدي په ناورینه کې

مینه مې ده ځوانه لا تودیږي دا سړیږي نه

څو چې مزل وکړي د کابل په غرو واورینه کې

مینه مې وږمه شی د خیبر په پښتنو ګرځي

کله مې میلمه کړي سوات، تیرا درې سنګینه کې

کله مې په غوږ چې د خوشحال د تورې شرنګ شي بیا

جوش راشي خروش راشي زما په رګو وینه کې

ټوله مینه مینه شه (ضامن) زړه ته شیرینه شه

دوه ورځې میلمه یم دې فاني دنیا رنګینه کې