غزل

راشه چې پخلا شو نفرتونه له زړه و با سو
دروند کاڼی پرې کښېږدو تېر وختونه له زړه و باسو

تېر به واړه هېر کړو داسې هېر چې راپه یاد نشي
غاړیوزو یو بل ته ګمانونه له زړه و باسو

تېرې په خندا چې کړو د پاته ژوندون پاته شپې
نن به مو په ګډه ټول غمونه له زړه و باسو

نور لکه خوشحال وکړو په ډاګه د الفت اقرار
وېره د رقیب او تهمتونه له زړه و باسو

جوړه به کډل لکه حمزه کړو په ځنګل کښې موږ
یو د بل په مینه کې کورونه له زړه و باسو

راشه بوریواله چې لمحې د ویصال ولمانځو
نور به د فراق ترخه یادونه له زړه و باسو