له خوشحاله تر ننګياله

مالي راشه اغزو د زړه په ګل وهلی يم
((سقاو)) په زړې تورې د (( مغل )) وهلی يم

رقيب به مې د زړه له وينو تشه (( ژۍ )) کړي ډکه
خو سر مې د اېل نه دی که يې سل وهلی يم

يو ګل څه په کمڅو کې د پښتو د ناوې نه يم
ناره د (( اناالحق )) يې په کاکل وهلی يم

حيران يم د (( اکبر )) پر مړي بيا څه فساد وشو
پرديو مې د خپل کور په درشل وهلی يم

تقدير به مو وي داسې د ( خوشحاله ) تر ( ننګياله )
همدا چې کله غيرو کله خپل وهلی يم

کابل  ۷/۱۰/۱۳۷۴